Πολυφωνικό σύστημα

Εισαγωγή

Το πολυφωνικό σύστημα αποτελείται από τις εσωτερικές μας φωνές, μπορεί συμμετρικές ή και όχι. Ίσως και τελείως αντίθετες. Διασταυρώνονται σε σημεία από το Α ως το Ω.  Από την ζωή ως τον θάνατο. Είναι αποχρώσεις φτιαγμένες από βιώματα, αναμνήσεις, κληρονομιές και ορίζοντες. Φωνές ζωντανές και ευμετάβλητες που επιδέχονται αλλοιώσεις και αξιώσεις.

Το πολυφωνικό σύστημα μας κρατάει ενήμερους, ενσυνείδητους, είμαστε παρόντες στο παρόν μας. Συχνά αναρωτιέμαι: είμαστε επίκαιροι στην εποχή μας ή σύγχρονοι στην επικαιρότητα; 

Κυρίως θέμα: Σε καιρούς συμπερίληψης και μετα- συστημικούς επιλέγω το Α.

Για την Αγκαλιά, την Αγάπη, την Αλληλεγγύη. Να γίνουν οι οδηγοί μας σε ανθρωπόκαινες εποχές. Διάλεξε τον πόνο σου γιατί με αυτόν θα πορευτείς. Κάποια στιγμή θα γίνεις σοφότερος και θα αφεθείς στην αλήθεια. Διάλεξε την ζωή σου και φτιάξτην όπως θες. Όχι στον φόβο! Συντήρησε την δύναμη σου με όλο σου το είναι και μοίρασε την στους κατάλληλους ανθρώπους για να πολλαπλασιαστεί, με στόχο την σωματική και ψυχική υγεία. 

Πίστεψε στην μαγεία της ζωής. Στις συμπτώσεις, στα ιδεώδη και στα όνειρα. Μην τυφλώνεσαι από την φλυαρία αλλά και μην τρομάζεις από την σκιά του άλλων.  Διάλεξε με ψυχραιμία, ψάχνοντας σε βαθύτερα ένστικτα.

Επίλογος

Όσο ζούμε ο επίλογος θα αποτυπώνεται πάντα σε διαφορετική απόχρωση σε σελίδες μυθιστορημάτων, ποημάτων, δοκιμίων γιατί θα ανακαλύπτουμε κάθε φορά κάτι καινούργιο για τον κόσμο μας. Και ζήσαμε εμείς καλύτερα δεν θα είναι πλέον το ζητούμενο, αλλά ζήσαμε την ζωή μας, συνδεδεμένοι με τον εαυτό μας και τους  Άλλους.

 

Άγκυρες

Φωτογραφία Προσωπικού Αρχείου (κωπηλασία ΟΦΘ, Δεκέμβριος 2021)

Είναι κάποιες λέξεις που μοιάζουν σαν μικρά θαύματα. Σου ανοίγουν το μυαλό και την καρδιά μέσα σε δυο- τρεις συλλαβές. Συνήθως είναι μικρές αλλά με τόσο μεγάλο νόημα. Έτσι και οι άγκυρες είναι ένα σύμβολο μέσα στα κύματα και τις φουσκοθαλασσιές της καθημερινότητας και της ζωής ολάκερης. Είναι πάντα εκεί, αρκεί να τις ρίξεις.

Άγκυρες είναι τα αόρατα χέρια που αναζητάς όταν νιώθεις ξένος και απομονωμένος, όταν ακροβατείς και με την πιο μικρή κίνηση μπρος ή πίσω μπορεί να πέσεις.  Όταν βουρκώνεις και τα πράγματα είναι θολά. Αυτά τα χέρια σου προσφέρουν ανακούφιση και αγαλλίαση.

Άγκυρες είναι τα όνειρα που κάνεις γιατί η πραγματικότητα μοιάζει να σε φέρνει σε αδιέξοδα.

Άγκυρες είναι η δύναμη που βρίσκεις (ή πρέπει να βρεις) για να σηκωθείς, να αγωνιστείς να θελήσεις ξανά. Να πιστέψεις ξανά σε ιδεώδη, αξίες, πρόσωπα και σχέσεις. 

Άγκυρες είναι τα αποθέματα για να μην χάσεις τον εαυτό σου μέσα σε καταστάσεις που μοιάζουν να σε αλλοιώνουν και να σε μεταμορφώνουν. 

Άγκυρες του παρόντος. Τα τραύματα του παρελθόντος που έγιναν οι πύλες του μέλλοντος. Οι προσωπικοί μας μύθοι που κατέρρευσαν και τα παραμύθια που μας έλεγαν όταν ήμασταν παιδιά. Τώρα όλα τα προηγούμενα πρέπει να γίνουν οι νέες προσωπικές μας ιστορίες που θα συναντηθούν με των άλλων.

Άγκυρες είναι τα μονοπάτια που χαράσσουμε με τους άλλους, με αυτούς που μοιραζόμαστε κοινούς τόπους. Εσύ πιστεύεις σε μένα κι εγώ σε σένα. Μαζί πιστεύουμε. Μέσα από μια συζήτηση, την κοινή εμπειρία, τον έρωτα και την αγάπη.

Όσες περισσότερες άγκυρες, τόσο πιο σθεναρά στεκόμαστε στους ανέμους, σε αχαρτογράφητα νερά και σε φουσκωμένες θάλασσες. Πλέουμε σταθερά αλλά και στα χτυπήματα, αποκτούμε μικρές αμυχές, Τα συστήματα μας προσκαλούν συνήθως να πέσουμε ή εμείς έχουμε μάθει να χαιδεύουμε παλιές μας πληγές. Ε λοιπόν, αυτές οι άγκυρες είναι μια όμορφη πρόκληση σε αυτά που μας έχουν μάθει ή έχουμε καλομάθει. Πρέπει να βγούμε από τα γνώριμα και να ξεπεταχτούμε για να κατακτήσουμε τον κόσμο. Και αυτες οι άγκυρες μας δείχνουν τα λιμάνια μας. 

Ο Νέος Κόσμος: Βήμα πρώτο

Προσδόκιμο ζωής

Το προσδόκιμο ζωής. Η θέληση για ζωή. 

Η ζωή μέσα από την ελπίδα και την αγάπη θα κατακτηθεί.

Η ζωή δεν σου χαρίζεται, πρέπει να της δοθείς.

Αυτός που αγαπάει και αγαπιέται, ζει περισσότερο. Ίσως και αιώνια στις ψυχές των ανθρώπων ή στα κείμενα που γράφτηκαν. Θρέφεσαι από τις αγακαλιές, τα φιλιά, τα χάδια, τα δάκρυα χαράς. Είναι οι συντελεστές του προσδόκιμου ζωής, πέρα από τις στατιστικές. 

Αυτός που ανήκει έχει πιθανότητες να επιβιώσει γιατί είμαστε εδώ για να μοιραζόμαστε. Να ανήκουμε ο ένας στον άλλον, μέσα από λόγια, συγκινήσεις, πράξεις, βιώματα και αγώνες.

Το προσδόκιμο ζωής δεν μπορεί να αφαιρεθεί. Ακόμα και αυτοί που έφυγαν νωρίτερα, βίαια, απροκάλυπτα και χωρίς λόγο έγιναν Πρόσωπα, σύμβολα, αφηγήσεις και θρύλοι.

Έτσι, πέτυχαν-μέσα από τον δικό τους πόνο- να καταδικάσουν τον θάνατο σε ζωή. 

Τι προσδοκούμε από την ζωή; Μάλλον όχι τι θα την καθορίσει αλλά ποιος, ας μην είναι παρά μόνο ο ελεύθερος εαυτός μας. Πολλές φορές χάνεται ο άνθρωπος μέσα στις αναλύσεις και αναλώσεις και πλέον η ζωή του γίνεται μια αλληλουχία αριθμών. 

Δεν είμαστε όμως αθροιση των χρόνων μας αλλά η άθροιση των στιγμών μας. Γιατί οι στιγμές ταξιδεύουν και μας ταξιδεύουν, κάπου συναντούν άλλους και κάπουν τους αφήνουν πίσω τους.

Το προσδόκιμο ζωής αυξάνεται όταν το παρόν τιμά το παρελθόν μας, προσωπικό και συλλογικό. 

Κάθε πέτρα, ένας άνθρωπος, ζωή ολάκερη.

Το προσδόκιμο ζωής δεν είναι από μόνο του το ζητούμενο, είναι ο παρονοναστής στη συνάρτηση: αναζήτηση της αιωνιότητας και παρουσία στο παρόν.

                                 Φωτογραφία Προσωπικού Αρχείου, Αουσβιτς Πολωνια, Νοέμβριος 2021

 

Ευγνωμοσύνη

Είμαι ευγνώμων γιατί είμαι εγώ.

Είμαι ευγνώμων γιατί είμαστε εμείς. Και για αυτά που δεν είμαστε. Είμαι ευγνώμων γιατί είμαστε όλοι μαζί. Για τα χέρια που ενώθηκαν.

Για τα συναισθήματα που γεννήθηκαν.

Για αυτά που ήρθαν και για αυτά που δεν θα έρθουν.

Να είσαι ευγνώμων για αυτά που πέτυχες. 

Για τη στιγμή, για τις στιγμές. Ακόμα και για εκείνες που σου ξέφυγαν και δεν μίλησες.

Για την παρουσία και την απουσία, την δική σου και του άλλου.

Για τον χρόνο που έφυγε και για αυτόν που θα έρθει.

Για εκείνα που πεθύμησες και τους ανθρώπους που συνάντησες.

Για το γέλιο και τα δάκρυα. Και για τα γέλια μέχρι δακρύων.

Για αυτά που άφησες.

Είμαι ευγνώμων για αυτά που έμαθα και είδα και άλλα που αγνόησα με τα μάτια και τη ψυχή.

Για τα λάθη και τους φόβους μου. 

Για τα βήματα που έκανα πιο κοντά στην αλήθεια.

Ευγνωμοσύνη. Για τους ήλιους που ανέτειλαν και τα φεγγάρια που έσβηναν τα βράδια.

Για τις αυλές που μύριζαν κορόμηλα και για τα πουλιά της φωτιάς που άκουγα να τραγουδούν.

Για την αυλή.

Ευγνώμων για την βροχή.

Για την οικογένεια, την φιλία και τον έρωτα.

Για τις θάλασσες και τα βουνά που πέρασα

Για την τύχη. Και την ατυχία.

Ευγνωμοσύνη, σημαίνει γνώση και η γνώση ελευθερία.

Ελεύθερη αγάπη

Αγάπα αν τολμάς! Αγάπα και τόλμα να το ξεστομίσεις.

Η αγάπη θέλει προστακτική. Η αγάπη γεννιέται από την θέληση. 

Αγάπα κι ας μην εισακουστεί, το μήνυμα θα κάνει το ταξίδι του και θα φτάσει εκεί που η γη είναι εύφορη.

Αγάπα με την καρδιά, την ψυχή, τα μάτια, το σώμα, τα δάκρυα και το γέλιο.

Οχι μισόλογα, δεν χωράνε αυτά! Οχι νύχτες κενές, σε μια αιώνια αναμονή με υποσχέσεις που ποτέ δεν θα γίνουν δεσμεύσεις.

Αφέσου για να αγαπηθείς, μην αφήνεσαι. Μην οπισθοχωρήσεις ούτε για δευτερόλεπτο.

Η αγάπη απαιτεί! Να δώσεις τις μάχες σου όταν σε καλεί. Να αφήσεις τα όπλα σου όταν δεν χρειάζεται να πολεμήσεις γιατί είσαι ήδη νικητής και νικημένος. 

Μπορεί η αγάπη να μην ενώσει τους δρόμους των εραστών; Ναι, μπορεί και για αυτό μετουσιώνεται σε κάτι άλλο, σε έναν ύμνο και σε μια ανάμνηση που δεν την σβήνει ούτε η φθορά του μυαλού.

Όταν δεν μπορείς να δώσεις αγάπη, μην ζητιανεύεις. Η αγάπη είναι απλόχερη. 

Η αγάπη πονά.

Η αγάπη κερδίζει. 

Δεν μετουσιώνεται σε όρκους αλλά σε πράξεις και αγκαλιές, σε χάδια και σε κοιτάγματα. Σε βρώμικα και καθαρά ρούχα. Είναι καθημερινή, δεν εξαιρεί και ούτε εξαιρείται. Πόσο μάλλον να χωρά προϋποθέσεις και τα τόσα "αν". 

Η αγάπη σέβεται και πολλαπλασιάζει το εγώ σε εμείς. Η αγάπη χωρά, δεν στενεύει μόνο περισσεύει. 

Η αγάπη απελευθερώνει. Η αγάπη αποζητά την ελευθερία της.

Μετάβαση

Μετάβαση,  το κυρίως θέμα. Απόσπαση, στο φόντο.

Αποσύνθεση και Αναδίπλωση.  Όλα από "Α" για την νέα αρχή, για το καλό.

Ο άνθρωπος που βρίσκεται απεναντί σου αναγνωρίζει πλέον τον εαυτό του και συνδέεται με τους άλλους.

Αντέχεις την ευτυχία και την δύναμη σου; (ερώτηση παρατηρητή).

Μετάβαση, βάση. Βάση για την δημιουργία. Το νέο σου καλούπι, αφού σπάσεις το παλιό. Η ισορροπία είναι μεγάλο κατόρθωμα. Οι μεταβάσεις μέσα από την ισορροπία ολοκληρώνονται.

Μετάβαση, βήμα. Βήμα σταθερό, ψύχραιμο χωρίς μάταιες προσδοκίες και άσκοπες αναζητήσεις. Βήματα μαζί, συνοδοιπόροι.

Μετάβαση, το μετά. Ήταν να μην γίνει η αρχή. Το μετά δεν έχει πρίν, πρέπει να γίνει το παρόν σου. Δεν έχει δικαιολογίες αλλά έχει μέσα του ελπίδες, χαρά, ικανοποίηση, πόνο που γίνεται δύναμη.

Αντί για επίλογο:

Μοιάζει καμιά φορά, ο Σέπτεμβρης να γίνεται Μάης και αντίστροφα, σαν να μυρίζει το Φθινόπωρο όπως η Άνοιξη και σαν να φυσάει ο αέρας του -Φθινοπώρου- τον ερχομό της.  Σαν να χορεύουν μαζί αυτές οι δυο εποχές και να μεταμορφώνονται . Σαν τα ερωτευμένα ζευγάρια που δίνει ο ένας την θέση του στον άλλον. Και οι δυο σημαίνουν την έναρξη αλλαγών, γέννησης και οραματισμού.