Ευτυχώς έχουμε τον ουρανό

Ευτυχώς έχουμε τον ουρανό. Ελεύθερο, καθολικό και απεριόριστο.

Να μας λούζει με φως ή να κατεβάζει την βροχή σαν μια πρεμιέρα παράστασης που τρέχουμε να προλάβουμε.

Ευτυχώς έχουμε τον ουρανό για να καθρεφτίζουμε τις επιθυμίες και τα όνειρα μας. 

Να υψώνουμε τα μάτια και να βλέπουμε όλα αυτά που έχουμε και όχι αυτά που δεν. 

Ευτυχώς έχουμε τον ουρανό για να χωράνε οι ευχές και οι προσευχές όλων. 

Ευτυχώς έχουμε τον ουρανό για να μας θυμίζει ότι είμαστε παρόντες σε αυτή την ζωή και ζωντανοί στο παρόν. Τίποτα λιγότερο ή περισσότερο. Ισότιμα και ξεκάθαρα, όπως ο ουρανός μια ανοιξιάτικη μέρα.

Ευτυχώς έχουμε τον ουρανό που φορά όλες τις εποχές. Όσο τις επιτρέπουμε να υπάρχουν.

Ευτυχώς έχουμε τον ουρανό να γίνονται οι φόβοι μας μαύρα σύννεφα και να ταξιδεύουν ανάμεσα στα πουλιά.

Ευτυχώς έχουμε τον ουρανό για να έχουν διαφυγή ο θρήνος, η λύπη και ο πόνος.

Ευτυχώς έχουμε τον ουρανό για να θυμόμαστε και να μην ξεχνάμε ποτέ. 

Ευτυχώς έχουμε τον ουρανό να μας σκεπάζει όπως η μάνα το παιδί.

Ευτυχώς. Ο ουρανός. Ακόμα.

Στη μνήμη των ψυχών.

"Η ζωή ξεπηδά" φωτ από προσωπικό αρχείο, Σούνιο 2 2023

Του χρόνου τα καμώματα

Ο χρόνος περνάει. Σημαία του η ακρίβεια. 

Δεν επανέρχεται, αυτό είναι και το τίμημα.

Ο χρόνος παγώνει, στέκεται και σε κοιτάει αφ' υψηλού, όταν παρακαλείς με όλη σου την δύναμη να αυξήσει την ταχύτητα του. Έτσι, σε μεταμορφώνει σε αγαλμάτινη υπόσταση, ανήμπορο να σηκώσεις κεφάλι.

Ο χρόνος σέρνεται και σε αιχμαλωτίζει σε μια αίθουσα αναμονής.

Κι άλλες φορές που γλιστράει από τα χέρια σου σαν το τρεχούμενο νερό μιας πηγής. Εκεί που θέλεις να ξεδιψάσεις!

Ο χρόνος φέρνει παρέες, γέλια, τσουγκρίσματα από ποτήρια κι αγκαλιές.

Φέρνει, αναπόφευκτα, μοναξιά, σκέψεις και αλμυρά δάκρυα.

Είναι σύμμαχος σου μα και ο χειρότερος εχθρός σου. 

Διδάσκει. Ζωντανεύει. Ποτέ δεν ψεύδεται. 

Ποτέ, φαντάζομαι, μια ποσότητα της Φυσικής, δεν πήρε τόσες ευχές και κατάρες μαζί.

Αν δεν τον αντέχεις μπορεί να σε τρελάνει κάθε ώρα, λεπτό και δευτερόλεπτο του.

Σε περίπτωση που νιώθεις ανίδεος ή γυρίζεις χωρίς σκοπό, σε παρασέρνει όπως η φουρτουνιασμένη θάλασσα ένα πλοίο.

Ο χρόνος μας κάνει αθάνατους μέσα στις τροχιές του.

Και πιο θνητούς από ποτέ. 

Αυτά είναι του χρόνου τα καμώματα, αλλά ποιος να τα βάλει μαζί του;

Από που κρατιέσαι;

Παθητική φωνή, ερώτηση που απαιτεί ενέργεια.

Ρήμα σε β' ενικό, ενδιαφέρον για τον συν-άνθρωπο.

"Κρατιέμαι από την ζωή.

Από την γνώση και την επίγνωση. Την αλήθεια. 

Είναι κρίμα να κρατιέσαι από το ψέμα σου ή τα συν-κατασκευασμένα ψέματα. 

Κρατάω την αναπνοή μου, όχι το στόμα μου κλειστό. Κρατιέμαι από την γνώμη μου και τον διάλογο. Μια ειρηνική συνύπαρξη απαιτεί και τα δυο.

Από την θάλασσα, τις λίμνες και τα ποτάμια. Απαράμμιλη η ομορφιά τους.

Κρατιέμαι από το φως και την ζεστασιά του.

Κρατιέμαι από τα φύλλα και τα δέντρα. Το άκουσμα τους.

Κρτατιέμαι από εσένα, εμάς, αυτούς. Κρατιέμαι από την αλυσίδα. 

Κρατιέμαι από την προσευχή μου.

Κράτα με να σε κρατώ λέει το ρητό.

Κράτα με να σωθώ, αντιστοιχεί στο παρόν μας.

Κρατιέμαι από τα λάθη μου. Τα αφήνω να με διδάξουν όχι να με καθοδηγήσουν.

Κρατιέμαι από την κάθε στιγμή.

Κρατιέμαι από το ρίσκο και τους κανόνες. Εχω μάθει να μπαλαντζάρω ανάμεσα σε αυτά τα δυο.

Κρατιέμαι από την καλοσύνη και την αγάπη".

Κάθε φορά που θα νικάς

Κάθε φορά που θα νικάς, το σκοτάδι θα απομακρύνεται και το φεγγάρι θα φωτίζει τα μελλούμενα.

Κάθε φορά που θα νικάς, θα μπαίνει η ελπίδα από μια μικρή χαραμάδα. Σαν παιδί που κρυφοκοιτάει.

Κάθε φορά που θα νικάς, θα γεμίζεις υπερηφάνεια. Θα ψηλώνεις σαν την ελιά στο χωράφι.

Κάθε φορά που θα νικάς, οι δαιμόνες σου θα σωπαίνουν.

Κάθε φορά που θα νικάς, θα είναι μια μικρή νίκη.

Κάθε φορά που θα νικάς, θα μαθαίνεις περισσότερο τον εαυτό σου. Θα δυναμώνεις. 

Κάθε φορά που θα νικάς, θα παίρνεις δύναμη για να σηκωθείς ξανά.

Κάθε φορά που θα νικάς, ο θάνατος θα τραυλίζει.

Κάθε φορά που θα νικάς, ο θυμός θα μαλακώνει.

Κάθε φορά που θα νικάς, κράτα αυτά που ήταν αρωγοί στην νίκη σου.

Κάθε φορά που θα νικάς, θα συνδέεσαι όλο και περισσότερο με τους άλλους.

Κάθε φορά που θα νικάς, θα έχεις καταφέρει να επιπλέεις στο πέλαγος της μοναξιάς και της απελπισίας.

Κάθε φορά που θα νικάς, θα μοιάζεις να νικάς τον χρόνο.

Τα δευτερόλεπτα και τα δάκρυα που μετρούσες.

Κάθε φορά που θα νικάς, να μην ξεχνάς.

Κάθε φορά που θα νικάς, θα κάνεις μια ευχή. Να είσαι γερός και να γεράσεις με σοφία.

Κάθε φορά που θα νικάς, θα αγαπάς τον εαυτό σου. Θα αγαπιέσαι. Θα αφήνεσαι να αγαπηθείς. Θα αγαπάς.

κάθε φορά, κάθε φορά, κάθε φορά....αλλά κάθε φορά μια άλλη φορά. 

Έτσι είναι η ζωή.

φωτ απο προσωπ αρχειο, συγκομιδή ελιάς 2021
"ανάμεσα σε οικογένεια και κλαδιά"

Σεβασμός: από την αρχή ως το τέλος

Αυτές τις ημέρες μου τριβελίζει το μυαλό η λέξη σεβασμός. Φυσικά, σχεδόν πάντα, η έμπνευση ενός κειμένου αφορά την πραγματική ζωή είτε του συγγραφέα/συντάκτη είτε των άλλων, μέσω της παρατήρησης.

Ο σεβασμός είναι ουσιώδης και χρειάζεται να τον θέσουμε ως προϋπόυθεση στην επικοινωνία και την συμβίωση μας με τους άλλους. Πόσο μάλλον να τον συντηρήσουμε με την στάση και τις πράξεις μας. Σε οποιοδήποτε πλαίσιο ζούμε κι αναπνέουμε, ο σεβασμός είναι εκεί, έχει οργανική αξία κι εμείς είμαστε τα εκτελεστικά όργανα. Ως άτομα και ως σύνολο.

Πιστεύω και είναι αλήθεια ότι στις μέρες μας διακυβέυεται ο σεβασμός και όσο οι συνθήκες γίνονται προκλητικές, δύσκολες κι ανταγωνιστικές τόσο απομακρυνόμαστε από αυτόν. Έτσι, με την απουσία του αναδύονται συμπεριφορές που καταργούν τον Άλλον ως άτομο με υπόσταση και δικαιώματα.

Ο σεβασμός είναι μια παρεξηγήσιμη έννοια, δηλαδή, οι δυνατοί πιστεύουν ότι δεν τον δικαιούνται όλοι καταπατώντας τις κοινωνικές συμβάσεις, ένα μέρος του συνόλου μιλά για αυτόν σαν να μην τον αφορά, κάποιοι σιωπούν αλλά λίγοι δρουν. Το μυαλό μας, επίσης, παίζει περίεργα παιχνίδια. Υπάρχει περίπτωση ο σεβασμός να έχει συνδεθεί με παράλογες συμπεριφορές που έχουν έναν αυταρχικό χαρακτήρα και έτσι εμείς οι σύγχρονοι του παρόντος να τον φοβόμαστε. Να σκεφτόμαστε ότι θα χάσουμε την αυτονομία και θα παραβιαστούν τα όρια μας, αν ο σεβασμός γίνει προτεραιότητα. Μην τυχόν ταπεινωθείς και δείξεις μικρός. Άλλα ο σεβασμός δεν είναι καθόλου αυτό. Από τον φόβο μας μην γίνουμε μικροί χάνουμε το μεγάλο κάδρο. Σκεφτείτε τον σεβασμό σαν ένα σχοινί που μπορεί να σώσει το κοινωνικό σύνολο ή να το παγιδεύσει, ανάλογα με την χρήση του. 

Ο σεβασμός είναι μια ψυχική κατάσταση όπου είμαι σε θέση να αναγνωρίσω τον άλλον, ανεξάρτητα από την θέση που ειμαι ή την σχέση την οποία έχουμε. Είμαι ικανός και ικανή να σε σεβαστώ εσένα κι εσύ εμένα, παρόλο που μπορεί να διαφωνούμε, να δυσκολεύομαστε στην επικοινωνία, ή να μοιραζόμαστε κάποιες αρνητικές εξελίξεις. 

Ο σεβασμός δεν απαιτεί κάποια ιδιαίτερη δεξιότητα, παρά μόνο να είσαι άνθρωπος. Από την αρχή ως το τέλος. Της κρίσης, της συνθήκης, της μετάβασης και της ζωής σου όλης. Είναι νοιάξιμο και φροντίδα και μια πράξη αντίστασης στα πλαίσια που παραμορφώνουν τους ανθρώπους για να μην φανούν μικροί. Είναι η αλήθεια και όχι το ψέμα.

Ο ύμνος στην ζωή

φιγούρες στο Καλλιμάρμαρο, φωτ. προσωπικό αρχείο, Σεπτ 2022

Η ζωή υπάρχει σε κάθε στιγμή, η μοναδική στιγμή της ζωής.

Η ζωή είναι μετρήσιμες αναπνοές στην αιωνιότητα και αμέτρητες στα χέρια μας.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι εκτός από δώρο, η ζωή είναι και δικαίωμα. Και για αυτό το δικαίωμα πρέπει να αγωνιζόμαστε ατομικά και συλλογικά. Να συμπάσχουμε.

Η ζωή γεννά την χαρά και τον πόνο, χέρι χέρι.

Δημιουργεί την κάθε μέρα, χωρίς να μπορεί να την προβλέψει. Για αυτό λέμε ότι είναι στο χέρι μας αλλά και δεν είναι μόνο. Είναι κάτι παραπάνω από εμάς, χωρίς να έχουμε εξουσία πάνω σε αυτήν. Και καλύτερα, αλίμονο μας αν είχαμε!

Μας οδηγεί, όταν την αφήσουμε. Όταν την κατανοήσουμε και διαβάσουμε τον εαυτό μας.

Η ζωή δεν είναι να προφταίνουμε. Δεν είναι να τρέχουμε. Μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο της ανήκει. 

Είναι η πιο σταθερή αλήθεια και γνώση, μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει, τρομάζει, καταρρέει και ανασταίνεται.

Η ζωή έχει ερωτήματα και ερωτηματικά. 

Είναι ο ενικός και ο πληθυντικός μας. 

Τράβα μπροστά στην ζωή. Το πίσω είναι για να μας φωτίζει όχι για να μας κρατάει δέσμιους.