Η αλληγορία του εαυτού

Κάποτε και κάπου ζούσε μια κοπέλα. Μια κοπέλα, που δεν ήταν πριγκίπισσα, ούτε φτωχή δίχως στον ήλιο μοίρα. Ζούσε με τους γονείς της σε ένα μικρό σπίτι και τους βοηθούσε πολύ με τις καθημερινές δουλειές. Όταν τελείωνε με τις υποχρεώσεις της, καθόταν στο παράθυρο και βυθίζονταν στις σκέψεις της. Η αλήθεια ήταν πως σκεφτόταν πολύ, για να βρει την αλήθεια.

Μια μέρα, περνούσε από το χωριό ένα παλικάρι, όμορφο πολύ. Σαν είδε την κοπέλα μας στο παραθύρι νόμιζε ότι την ερωτεύτηκε. Πλησίασε το σπίτι, χτύπησε την πόρτα και ζήτησε από τους γονείς της να την γνωρίσει.  Να μην τα πολυλογούμε, ζήτησε να την πάρει μαζί του, στον τόπο τον δικό του. Οι γονείς σαν είδαν να ζωγραφίζεται στο πρόσωπο της κόρης τους η χαρά, δεν είχαν λόγο να αρνηθούν. Και μια και δυο έφυγαν. Όταν, όμως, έφτασαν το παλικάρι κλείδωσε την κοπέλα μέσα στο σπίτι και έφυγε. Γύρισε μόνο την νύχτα στο σπίτι του, για να πέσει να κοιμηθεί. Αυτό γινόταν όλες τις ημέρες και  η κακομοίρα η κοπέλα έκλαιγε όλη μέρα κι όλη νύχτα. Την ρωτούσε μόνο αν είχε ετοιμάσει φαγητό ή αν έπλυνε τα ρούχα του. Η κοπέλα ήθελε να φύγει, αλλά φοβόταν να του το πει. Η δυστυχία τελικά νίκησε τον φόβο της και τότε ήταν που άρπαξε μια φουρκέτα από τα μαλλιά της και κατάφερε να ξεκλειδώσει την πόρτα του σπιτιού. Έτρεξε πολύ, δίχως όμως να κοιτάξει ποτέ πίσω της. Οι γονείς της, έκπληκτοι άνοιξαν την πόρτα. Δεν είπαν τίποτα, γιατί την είδαν χαρούμενη και όπως κάθε γονιός θέλει το παιδί του να είναι ευτυχισμένο.

Μια άλλη μέρα έφτασε στο χωριό ένας άντρας, πολύ γεροδεμένος. Είδε την κοπέλα και ήθελε να την κάνει δική του. Χτύπησε την πόρτα με δύναμη και όταν του άνοιξαν οι γονείς της κοπέλας, ζήτησε να πάρει την κοπέλα μαζί του, στο τόπο του. Οι γονείς σαστισμένοι, κοίταξαν την κοπέλα. Εκείνη σκέφτηκε ότι αφού ο άντρας αυτός έχει δύναμη θα την προστατεύει και μαζί του θα είναι ασφαλής. Οι γονείς σαν είδαν να ζωγραφίζεται στο πρόσωπο της κοπέλας η χαρά, δεν είχαν λόγο να αρνηθούν. Και μια και δυο έφυγαν. Μόλις όμως πάτησαν το πόδι τους στο σπίτι του άντρα, εκείνος την έβαλε να φυλάει τα πρόβατα και τα κατσίκια του νυχθημερόν.

Γραφή, κοντά στην θεραπεία

Η γραφή είναι μια μορφή σκιαγράφησης του εαυτού και προσωπικής ψυχανάλυσης. Οι ενδόμυχες σκέψεις και τα βαθύτερα, κρυμμένα συναισθήματά παίρνουν σχήμα με τις λέξεις. Είναι μια ιεροτελεστία πολύ προσωπική, όπως η στιγμή της γέννησης του ανθρώπου. Αφορά εμάς.

Με την γραφή ξετυλίγεται η προσωπικότητα, γνωστή και άγνωστη. Κανόνες και περιορισμοί εξαφανίζονται. Δεν κοιτάει κανένας το σωστό και το λάθος. Η λογοκρισία δεν υφίσταται. Τα συναισθήματα αποτυπώνονται τόσο ζοφερά, που και μόνο με μια κλεφτή ματιά τα βιώνεις τόσο έντονα. Είναι απλό μα και τόσο σπουδαίο να αφήνουμε τα προσωπικά μας ίχνη σε ένα χαρτί, σε μια χαρτοπετσέτα ή σε ένα βιβλίο. Ένα γράμμα, μια λέξη, μια υπογραφή.

Σαν παρατηρητές του εαυτού μας, παρακολουθούμε την προσωπική μας πορεία. Το εργαλείο που έχουμε στα χέρια μας είναι τα δικά μας κείμενα. Είναι ένα πείραμα ζωντανό που διαρκεί χρόνια, αν πραγματικά το θέλει κάποιος. Τι άλλαξε, πώς άλλαξε, πώς είναι και πώς ήταν.

Καθένας μοναδικός και διαφορετικός

Στην νοηματική γλώσσα δεν υπάρχουν ονόματα. Πρόκειται για μια περιγραφική γλώσσα, επομένως, το κάθε άτομο χαρακτηρίζεται από μια κίνηση. "Η Μ., που φοράει σκουλαρίκια". Δεν είναι εντυπωσιακό πόσο διακριτή είναι η μοναδικότητα και η διαφορετικότητα των ανθρώπων στην νοηματική γλώσσα;

Οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί, όσο και να προσπαθούν διακαώς να μοιάσουν στους άλλους. Έχουν την τάση να μιμούνται, σχεδόν από την στιγμή της γέννησης τους. Δυστυχώς, όμως, η μίμηση δημιουργεί ένα σύνδρομο στους ανθρώπους, εγώ το αποκαλώ σύνδρομο "ανώριμης μίμησης", γιατί ενώ έχουν φτάσει σε μια ώριμη ηλικία εξακολουθούν να αντιγράφουν τους άλλους για να αποκτήσουν ατομική ταυτότητα. Με την μίμηση μπορούν πιο εύκολα και ανώδυνα να ενταχθούν σε διάφορες κοινωνικές ομάδες, πιο απλά, να νιώθουν ότι ανήκουν κάπου. Είτε αυτό λέγεται οικογένεια, σχολείο, εργασία ή ομάδα ποδοσφαίρου. Τότε χάνονται κάθε είδους προσωπικά όρια και η κακή αντιγραφή οδηγεί σε ένα κούφιο και κενό εσωτερικό εαυτό.

Για να επιτευχθεί η αλλαγή και να ξεφύγουν οι άνθρωποι από το σύνδρομο "ανώριμης μίμησης" πρέπει ο καθένας να ανακαλύψει τα μοναδικά και διαφοροποιητικά του χαρακτηριστικά και να τα αφήσει να ξεδιπλωθούν.

Κύκλοι ζωής

Κάθε κύκλος, μια αρχή και ένα τέλος. Η αφετηρία έναρξης και ο τερματισμός βρίσκονται στο ίδιο σημείο. Η ζωή μας αποτελείται από τέτοιους μικρούς ή μεγάλους κύκλους. Είναι αλληλένδετοι αλλά μοναδικοί, μέρη μιας μεγάλης αλυσίδας.

Θέλει δύναμη και θάρρος για να μπεις σε έναν κύκλο ζωής, απαιτείται ειλικρίνεια, τόλμη και υπομονή για να βρεις την έξοδο. Κανένας δεν παραμένει απαράλλαχτος όταν φτάσει στον τερματισμό. Οι εμπειρίες τον έχουν πια καθορίσει, οι άνθρωποι τον έχουν επηρεάσει, οι καταστάσεις τον έχουν διαμορφώσει. Κάθε κύκλος είναι και μια "μικρή γέννηση", όπου ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με τον νέο του εαυτό και πρέπει να προχωρήσει στους κύκλους που ακολουθούν για να είναι εσωτερικά ήρεμος και απόλυτα εναρμονισμένος με τον εαυτό του. Να ολοκληρωθεί.

Κάθε κύκλος εσωκλείει και ένα μικρό ή μεγάλο διάστημα στην ζωή μας. Ένα τραυματικό ή χαρούμενο γεγονός. Μια μεταβατική περίοδο στην προσωπική ή επαγγελματική ζωή μας. Μια μεταβολή στην οικογένεια ή αναθεώρηση του τρόπου ζωής μας. Μια κοινωνική αλλαγή που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε ως σύνολο και όχι ως μοναδικές οντότητες. Στεκόμαστε όρθιοι, πέφτουμε, ξανασηκωνόμαστε, πλησιάζουμε στην έξοδο, απομακρυνόμαστε από αυτήν, γελάμε, κλαίμε, ρωτάμε, μαθαίνουμε, αποκλείουμε, θυμώνουμε....(προσθέστε όποια ρήματα επιθυμείτε). Ωστόσο, έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Τότε είναι που ο καθένας νιώθει έτοιμος- οφείλει να είναι- να ορίσει το σημείο του τερματισμού. Σε άλλη περίπτωση θα κλωθογυρίζει και  θα χάσει την αρχή και το τέλος. Θα επαναλαμβάνει την ίδια πορεία, χωρίς προσωπικό κέρδος και αξία και τότε η ζωή του θα είναι ένας φαύλος κύκλος.

Οι κύκλοι είμαστε εμείς οι ίδιοι, μια σκιαγράφηση του εαυτού μας. Μπορούμε και έχουμε την δύναμη να τους φτιάξουμε, να τους χρωματίσουμε, να τους πολλαπλασιάσουμε. Να τους δώσουμε ζωή.

Ο ψυχολόγος μου

Πρόσφατα στα πλαίσια μιας γνωριμίας δέχτηκα την εξής ερώτηση: "Είσαι ψυχολόγος-ψυχολόγος;". Η απάντηση μου ήταν σχεδόν αποστομωτική, σοκαριστική και με έναν τόνο ειρωνείας απέναντι στον ακροατή μου, "Όχι, είμαι ψυχολόγος-τραγουδίστρια!". Η συμπληρωματική (ίσως και δεδομένη για τον ψυχολόγο) ερώτηση ήταν: "Δηλαδή τώρα μπορείς να με ψυχολογήσεις;". Σας αφήνω να φανταστείτε την επεξηγηματική συζήτηση που ακολούθησε. Προφανώς ο άνθρωπος ήθελε να αποσαφηνίσει αν είμαι ψυχολόγος ή αν έχω υιοθετήσει έναν τέτοιο ρόλο στο όνομα της κερδοσκοπίας. Φυσικά και δεν παρεξηγώ τις σχεδόν αφελείς υποβληθείσες ερωτήσεις του καθώς το επάγγελμα του ψυχολόγου κατακρεουργείται, στην Ελλάδα περισσότερο. Σχεδόν σε κάθε γωνιά της ξετρυπώνει και ένας ψυχολόγος, ψυχαναλυτής, ψυχοθεραπευτής, κ.ά. Η προσωπική και επαγγελματική ταυτότητα του ψυχολόγου είναι αφορμή παρεξηγήσεων, διαστρεβλώσεων και παρερμνηνειών από το ευρύ κοινό. Τι κάνουν πια αυτοί οι ψυχολόγοι, θαύματα, μάγια ή μήπως απλά παρασιτούν στον τομέα των ειδικών ψυχικής υγείας;

Ο ψυχολόγος, λοιπόν, δεν είναι παντογνώστης. Είναι άνθρωπος με σκέψεις, συναισθήματα, δυνατότητες και αδυναμίες, πάθη και προσπαθεί να κρατήσει μια λογική ισορροπία μεταξύ αυτών των προσωπικών στοιχείων, όπως όλοι. Ωστόσο, έχει ένα βαρύ τίμημα από την στιγμή που θα επιλέξει αυτό το επάγγελμα και πάρει το βάπτισμα του πυρός. Επιβάλλεται να έχει περάσει από το στάδιο της αυτογνωσίας, της πάλης με τον εαυτό του για να βοηθήσει τους γύρω του να είναι ψυχικά υγιείς.

Αναμνήσεις, ένας κρυμμένος θησαυρός

Πήρα τις λέξεις και έκανα πλέξεις
έγιναν αναμνήσεις
τις χρωμάτισα με αισθήσεις
Θέλεις να τις ξετυλίξεις;


Οι αναμνήσεις αποτελούν για τον καθένα μας την προσωπική του ιστορία που είτε επιλέγουμε να την  μοιραστούμε με τους άλλους, είτε όχι. Φανταστείτε ένα άγραφο ημερολόγιο του οποίου όμως οι σελίδες γεμίζουν μαγικά με πρόσωπα, τόπους, πράγματα, γεύσεις, μυρωδιές, χρώματα, ήχους (και ό,τι άλλο βάλει ο νους σας!) μέσα από τις αναμνήσεις σας.

 Η ανάμνηση διαφέρει από την μννήμη. Η μνήμη είναι επιτακτική και απαραίτητη για την επιβίωση μας και την καθημερινή λειτουργικότητα μας (να μην ξεχάσω να πάρω γάλα) ενώ οι αναμνήσεις εμφανίζονται πολλές φορές υποσυνείδητα ή και απρόβλεπτα και συγχρόνως συνδέονται μεταξύ τους (μου μυρίζει τηγανητές πατάτες...θυμάμαι όταν ήμασταν μικρά.... τι να κάνει άραγε ο/η...;) Είναι σχεδόν απαραίτητες για τον άνθρωπο γιατί αποτελούν το παρελθόν του, προσωπικό και κοινωνικό, το παρόν και το μέλλον του. Η ψυχική του υπόσταση χωρίς τις αναμνήσεις θα ήταν χωροχρονικά μετέωρη.

 Η ανάμνηση δίνει ζωή. Κάθε φορά που ξεπηδά μια ανάμνηση κατακλυζόμαστε από συναισθήματα. όπως χαρά,  λύπη, μίσος, ευγνωμοσύνη, ντροπή και αμηχανία, συμπάθεια, οργή και αμέτρητα άλλα. Τα συναισθήματα - όποια κι αν είναι- "ξεσηκώνουν" και ενεργοποιούν τον άνθρωπο. Τον μετατρέπουν σε θεατή που άλλοτε γελά, άλλοτε κλαίει, άλλοτε εκνευρίζεται αλλά πάνω από όλα θυμάται. Είναι ουσιαστικά μια ζωτική διαδικασία, μέσα από την οποία εξαγνίζει τον εαυτό του και ξορκίζει τις αδύναμες στιγμές του.

Για αυτό παίξτε με τις αναμνήσεις σας, γράψτε για αυτές και αφήστε τον κρυμμένο θησαυρό να ξεθαφτεί από μέσα σας!