Αγάπη

Η αγάπη γεννιέται μέσα στα λόγια και ωριμάζει με τις μικρές και μεγάλες ανθρώπινες πράξεις.  Αγάπη σημαίνει νοιάζομαι όσο πρέπει να μπορώ

Αγάπη σημαίνει θυσιάζω σώμα και ψυχή όχι στους άλλους αλλά για τους άλλους
Αγάπη είναι τολμώ να είμαι αληθινός με τον εαυτό μου
Αγάπη είναι κατανόηση και όχι συμπόνια 
Αγάπη είναι φως στο σκοτάδι
Αγάπη είναι και θάνατος. Των κακών.

Αγάπη και λυτρωτικός πόνος.

Αγάπη δεν είναι δίνω και παίρνω αλλά προσφέρω
Αγάπη δεν είναι χαίρομαι με την χαρά του άλλου, αλλά κάνω την χαρά του πιο πλούσια
Αγάπη δεν είναι λυπάμαι με την λύπη του άλλου αλλά κάνω την λύπη του να φαίνεται μικρή και φτωχή
Αγάπη δεν είναι παθητική προσμονή αλλά μια ανοιχτή αγκαλιά. Όταν έρθει κάποιος, κι αν έρθει.
Αγάπη είναι σεβασμός για την ύπαρξη.

Πολλά μπορούν να ειπωθούν για την αγάπη, αλλά ποτέ αρκετά.

Καλό σας μήνα!

Σχέσεις εξάρτησης

Η επανάληψη της ίδιας πράξης/δράσης ανα τακτά χρονικά διαστήματα, έλλειψη ελέγχου αυτής, του εαυτού ή/και των εξωτερικών καταστάσεων αποτελεί μια σχέση εξάρτησης. Αρκετοί διατηρούν σχέσεις εξάρτησης με ουσίες, αντικείμενα και συνθήκες. Αλκοόλ, φαγητό, τσιγάρο, ναρκωτικά, τζόγος, Διαδίκτυο, εργασία. Κοινό τους σημείο αποτελεί η πολύ προσωρινή απόλαυση που ικανοποιεί τον ψυχικό και σωματικό πόνο και την ανθρώπινη περιέργεια.
Είχατε σκεφτεί ποτέ γιατί άραγε δεν εθίζονται οι άνθρωποι στον χυμό, στην θάλασσα, στα βιβλία ή στον ύπνο; Όλα τα προηγούμενα γεννούν ένα αίσθημα ευφορίας, ανακούφισης και χαλάρωσης για την πλειοψηφία των ανθρώπων και δεν επισκιάζουν την επιβίωση τους. Από την άλλη, είναι φανερό ότι οι εξαρτήσεις απειλούν την ζωή των ανθρώπων (σωματική ακεραιότητα, φυσική κατάσταση, υλική υπόσταση) και παρόλο που οι νοσούντες έχουν συνείδηση της βλάβης που προκαλείται, αυτοί επιθυμούν να φτάσουν στα άκρα και να ξεπεράσουν τα όρια.

Το φύλο, ο χαρακτήρας και τα βιώματα του εξαρτημένου ανθρώπου σχεδόν προδικάζουν την σχέση εξάρτησης. Οι άντρες εθίζονται περισσότερο στον τζόγο γιατί εξωτερικεύουν αυτήν την αίσθηση ανάγκης ελέγχου, εξουσίας και αναγνώρισης. Ο τζόγος τους προσφέρει μια αυτοεικόνα κυριαρχίας έναντι άλλων αδύναμων αρσενικών. Η γυναίκα όταν πίνει ή όταν τρώει για να λυτρώσει τον εαυτό της, καταπνίγει τις ενοχές της, την απόρριψη και κάθε άλλου είδους προβλήματα που σχετίζονται με την σεξουαλική της ταυτότητα.  Οι αδύναμοι ή εσωστρεφείς άνθρωποι στρέφονται κυρίως σε σχέσεις εξάρτησης, όπως τα ναρκωτικά ή το Διαδίκτυο.

2

Ο αριθμός δύο (2) είναι απόλυτα συνυφασμένος με την ανθρώπινη υπόσταση και όλες τις συνιστώσες της. Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή. Χρειάζονται δυο άνθρωποι, στην βιολογική κλίμακα τουλάχιστον, για να φέρουν στον κόσμο μια καινούργια ζωή.  Το σώμα μας αποτελείται από δυο πόδια, δυο χέρια, δυο μάτια και δυο αυτιά. Η μύτη αν και είναι μοναδική ως όργανο, αποτελείται από δυο ρουθούνια, το στόμα μας διχοτομείται στο άνω και κάτω χείλος. Αν περάσουμε τώρα στην εσωτερική διάσταση του σώματος, ένας (φυσιολογικός) άνθρωπος γεννιέται με δυο πνεύμονες, δυο νεφρά και δυο ημισφαίρια- αριστερό και δεξί. Πολλές από τις λειτουργίες του ανθρώπινου σώματος λοιπόν στηρίζονται σε ένα "διπλό σύστημα" αν μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε έτσι και κάποια όργανα δεν μπορούν να λειτουργήσουν αυτόνομα ενώ άλλα λειτουργούν ανεξάρτητα το ένα από το άλλο. Ο αριθμός δυο (2) για το ανθρώπινο σώμα είναι θέμα επιβίωσης.

Η δυαδικότητα είναι η βάση για την πνευματική και ψυχοσυναισθηματική εξέλιξη του ανθρώπου και διαμορφώνει υγιείς και λειτουργικές  προσωπικές και διαπροσωπικές σχέσεις. Είναι η αρχή για την δημιουργία μιας ομάδας που περιλαμβάνει τουλάχιστον δυο μέλη. Όσον αφορά τις διαπροσωπικές σχέσεις, η δυαδικότητα (δηλαδή η παρουσία δυο ατόμων σε αλληλεπίδραση) είναι απαραίτητη για το αίσθημα της ολοκλήρωσης και εξυπηρετεί κάποιους σκοπούς. Σχετίζεται με την ανάγκη μοιράσματος συναισθημάτων, σκέψεων, αναγκών, καταστάσεων. Αν το μοίρασμα χανόταν σε περισσότερα από δυο μέλη τότε δεν θα υπήρχε οικονομία χρόνου και πραγματική ποιότητα στην σχέση. Θα ήταν επιφανειακές οι κοινές εμπειρίες αφού η ενέργεια θα μοιραζόταν σε περισσότερα από δυο μέλη. Ο αριθμός 2 συμβολίζει ταυτόχρονα την ενότητα και την αυτονομία στην προσωπική αυτή σχέση. Ένα και ένα κάνουν δυο. Δηλαδή δυο ξεχωριστές και διαφορετικές μονάδες δημιουργούν ένα ζευγάρι, την ενότητα και την ταύτιση. Το "διπλό σύστημα" λειτουργίας διαφαίνεται και από το συναισθηματικό και πνευματικό επίπεδο του ανθρώπου. Λέμε ας πούμε "σ' αγαπώ ή δεν σ' αγαπώ". Δεν υπάρχει μια medium κατάσταση όπως μπορεί να ψηθεί ένα μπιφτέκι. Στην άλλη περίπτωση λέμε ψέματα, δεν τολμάμε να αποδεχτούμε την αλήθεια ή έχουμε φύγει από την δυαδικότητα και έχουμε περάσει σε μια άλλη. Χωρίζω ή δεν χωρίζω, ποθώ ή δεν ποθώ. Είναι δυο οι επιλογές στις περισσότερες περιπτώσεις, εμείς δημιουργούμε τις εναλλακτικές λύσεις, περισσότερο σαν μια αίσθηση ανάγκης.

Η δυαδικότητα, όμως, συντροφεύει τον άνθρωπο και στις πιο κοινωνικές του φάσεις. Όταν δυο άνθρωποι συναντιούνται, γνωρίζουν ο ένας τον άλλον και θέτουν ένα κοινό στόχο, τότε γρήγορα θα δημιουργηθούν πολλές μικρές δυαδικές σχέσεις, άμεσα αλληλοεξαρτώμενες. Και οι 2 θα φέρουν τους τέσσερις και οι τέσσερις τους οχτώ και θα πολλαπλασιάζεται αυτός ο αριθμός για να φτάσει στην πιο κοινωνική του μορφή. Η δημιουργία του κοινωνικού δικτύου και των διαπροσωπικών σχέσεων γεννιέται πολύ πιο γρήγορα από την δυαδική σχέση παρά από μια μονάδα και ίσως έτσι δημιουργούνται και πιο σταθερές στην βάση τους κοινωνικές σχέσεις.

2, λοιπόν.

Η αλληγορία του εαυτού

Κάποτε και κάπου ζούσε μια κοπέλα. Μια κοπέλα, που δεν ήταν πριγκίπισσα, ούτε φτωχή δίχως στον ήλιο μοίρα. Ζούσε με τους γονείς της σε ένα μικρό σπίτι και τους βοηθούσε πολύ με τις καθημερινές δουλειές. Όταν τελείωνε με τις υποχρεώσεις της, καθόταν στο παράθυρο και βυθίζονταν στις σκέψεις της. Η αλήθεια ήταν πως σκεφτόταν πολύ, για να βρει την αλήθεια.

Μια μέρα, περνούσε από το χωριό ένα παλικάρι, όμορφο πολύ. Σαν είδε την κοπέλα μας στο παραθύρι νόμιζε ότι την ερωτεύτηκε. Πλησίασε το σπίτι, χτύπησε την πόρτα και ζήτησε από τους γονείς της να την γνωρίσει.  Να μην τα πολυλογούμε, ζήτησε να την πάρει μαζί του, στον τόπο τον δικό του. Οι γονείς σαν είδαν να ζωγραφίζεται στο πρόσωπο της κόρης τους η χαρά, δεν είχαν λόγο να αρνηθούν. Και μια και δυο έφυγαν. Όταν, όμως, έφτασαν το παλικάρι κλείδωσε την κοπέλα μέσα στο σπίτι και έφυγε. Γύρισε μόνο την νύχτα στο σπίτι του, για να πέσει να κοιμηθεί. Αυτό γινόταν όλες τις ημέρες και  η κακομοίρα η κοπέλα έκλαιγε όλη μέρα κι όλη νύχτα. Την ρωτούσε μόνο αν είχε ετοιμάσει φαγητό ή αν έπλυνε τα ρούχα του. Η κοπέλα ήθελε να φύγει, αλλά φοβόταν να του το πει. Η δυστυχία τελικά νίκησε τον φόβο της και τότε ήταν που άρπαξε μια φουρκέτα από τα μαλλιά της και κατάφερε να ξεκλειδώσει την πόρτα του σπιτιού. Έτρεξε πολύ, δίχως όμως να κοιτάξει ποτέ πίσω της. Οι γονείς της, έκπληκτοι άνοιξαν την πόρτα. Δεν είπαν τίποτα, γιατί την είδαν χαρούμενη και όπως κάθε γονιός θέλει το παιδί του να είναι ευτυχισμένο.

Μια άλλη μέρα έφτασε στο χωριό ένας άντρας, πολύ γεροδεμένος. Είδε την κοπέλα και ήθελε να την κάνει δική του. Χτύπησε την πόρτα με δύναμη και όταν του άνοιξαν οι γονείς της κοπέλας, ζήτησε να πάρει την κοπέλα μαζί του, στο τόπο του. Οι γονείς σαστισμένοι, κοίταξαν την κοπέλα. Εκείνη σκέφτηκε ότι αφού ο άντρας αυτός έχει δύναμη θα την προστατεύει και μαζί του θα είναι ασφαλής. Οι γονείς σαν είδαν να ζωγραφίζεται στο πρόσωπο της κοπέλας η χαρά, δεν είχαν λόγο να αρνηθούν. Και μια και δυο έφυγαν. Μόλις όμως πάτησαν το πόδι τους στο σπίτι του άντρα, εκείνος την έβαλε να φυλάει τα πρόβατα και τα κατσίκια του νυχθημερόν.

Γραφή, κοντά στην θεραπεία

Η γραφή είναι μια μορφή σκιαγράφησης του εαυτού και προσωπικής ψυχανάλυσης. Οι ενδόμυχες σκέψεις και τα βαθύτερα, κρυμμένα συναισθήματά παίρνουν σχήμα με τις λέξεις. Είναι μια ιεροτελεστία πολύ προσωπική, όπως η στιγμή της γέννησης του ανθρώπου. Αφορά εμάς.

Με την γραφή ξετυλίγεται η προσωπικότητα, γνωστή και άγνωστη. Κανόνες και περιορισμοί εξαφανίζονται. Δεν κοιτάει κανένας το σωστό και το λάθος. Η λογοκρισία δεν υφίσταται. Τα συναισθήματα αποτυπώνονται τόσο ζοφερά, που και μόνο με μια κλεφτή ματιά τα βιώνεις τόσο έντονα. Είναι απλό μα και τόσο σπουδαίο να αφήνουμε τα προσωπικά μας ίχνη σε ένα χαρτί, σε μια χαρτοπετσέτα ή σε ένα βιβλίο. Ένα γράμμα, μια λέξη, μια υπογραφή.

Σαν παρατηρητές του εαυτού μας, παρακολουθούμε την προσωπική μας πορεία. Το εργαλείο που έχουμε στα χέρια μας είναι τα δικά μας κείμενα. Είναι ένα πείραμα ζωντανό που διαρκεί χρόνια, αν πραγματικά το θέλει κάποιος. Τι άλλαξε, πώς άλλαξε, πώς είναι και πώς ήταν.

Καθένας μοναδικός και διαφορετικός

Στην νοηματική γλώσσα δεν υπάρχουν ονόματα. Πρόκειται για μια περιγραφική γλώσσα, επομένως, το κάθε άτομο χαρακτηρίζεται από μια κίνηση. "Η Μ., που φοράει σκουλαρίκια". Δεν είναι εντυπωσιακό πόσο διακριτή είναι η μοναδικότητα και η διαφορετικότητα των ανθρώπων στην νοηματική γλώσσα;

Οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί, όσο και να προσπαθούν διακαώς να μοιάσουν στους άλλους. Έχουν την τάση να μιμούνται, σχεδόν από την στιγμή της γέννησης τους. Δυστυχώς, όμως, η μίμηση δημιουργεί ένα σύνδρομο στους ανθρώπους, εγώ το αποκαλώ σύνδρομο "ανώριμης μίμησης", γιατί ενώ έχουν φτάσει σε μια ώριμη ηλικία εξακολουθούν να αντιγράφουν τους άλλους για να αποκτήσουν ατομική ταυτότητα. Με την μίμηση μπορούν πιο εύκολα και ανώδυνα να ενταχθούν σε διάφορες κοινωνικές ομάδες, πιο απλά, να νιώθουν ότι ανήκουν κάπου. Είτε αυτό λέγεται οικογένεια, σχολείο, εργασία ή ομάδα ποδοσφαίρου. Τότε χάνονται κάθε είδους προσωπικά όρια και η κακή αντιγραφή οδηγεί σε ένα κούφιο και κενό εσωτερικό εαυτό.

Για να επιτευχθεί η αλλαγή και να ξεφύγουν οι άνθρωποι από το σύνδρομο "ανώριμης μίμησης" πρέπει ο καθένας να ανακαλύψει τα μοναδικά και διαφοροποιητικά του χαρακτηριστικά και να τα αφήσει να ξεδιπλωθούν.