Αισθήσεις & Ψευδαισθήσεις

Οι ψευδαισθήσεις συντροφεύουν.

Οι ψευδαισθήσεις κωφεύουν απέναντι σε κάθετί λογικό.

Οι ψευδαισθήσεις ζαλίζουν και παρασέρνουν, χωρίς να προνοούν.

Οι ψευδαισθήσεις συντηρούν. Σχήματα, αγωνίες και φόβους

Οι ψευδαισθήσεις υπενθυμίζουν. Το παρελθόν και τα τραύματα μέσα σε αυτό.

Οι ψευδαισθήσεις είναι της υπομονής. Επιμένουν.

Οι ψευδαισθήσεις πλανεύουν και σε προσπερνούν.

Οι ψευδαισθήσεις είναι σαν την ομίχλη-δεν μπορείς να δεις καθαρά, ούτε τους άλλους, ούτε τον εαυτό σου.

Οι ψευδαισθήσεις είναι σαν τα αγριόχορτα. Μπορεί να φυτρώνουν δίπλα σε ανθισμένα λουλούδια.

Οι ψευδαισθήσεις είναι σαν τις σειρήνες της Οδύσσειας. Σε προσκαλούν, αλλά με δικούς τους κανόνες.

Ας είμαστε σε επαφή με τις αισθήσεις μας, με την αγάπη, τον πόνο, τον έρωτα, την απογοήτευση, την χαρά και την λύπη.

Ας είμαστε σε επαφή με τους φόβους μας, να τους κατανοήσουμε, αποδομήσουμε και να σταματήσουμε να τους τρέφουμε. Όσο μας επιτρέπουν, ο εαυτός μας και οι άλλοι.

Ας εμπιστευτούμε τις αισθήσεις μας. Οι ψευδαισθήσεις δεν ζητάνε εμπιστοσύνη αλλά παραδοξότητα.

Μόνο μέσα από τις αισθήσεις μας θα είμαστε σε επαφή με τους άλλους και θα παραμείνουμε συνδεδεμένοι. Θα γίνουν οι απαραίτητες ζυμώσεις και θα γνωριστούμε μεταξύ μας. Με τις ψευδαισθήσεις αποζητάς αναγνώριση, με τις αισθήσεις επιθυμείς να γνωρίσεις πραγματικά τον άλλον, να σε δει και να μην αλληθωρίζει.

Ήταν, είναι, θα είναι- Φθινοπωρινές Πράξεις

ΠΡΑΞΗ 1η

Το έζησες, το ζεις, θα ζήσεις!

Σε άφησε με σημάδια, ο εαυτός σου σε σπασμένα κομμάτια. Θα φροντίσεις τα σημάδια, θα κολλήσεις τα κομμάτια- μια νέα γυναίκα γεννιέται. Θα ζήσεις.

ΠΡΑΞΗ 2η

Ανέβηκες-εξ ουρανού σε ανέβασε! Ένιωσες, γέλασες, άφησες σώμα και ψυχή. Όνειρο μέσα στο όνειρο.

Θα έχεις να θυμάσαι να διηγείσαι, σαν τις εφηβικές σου τρέλες! 

Το άγγιγμα σου ήταν ανακουφιστικό, πρωτόγνωρο, απελευθρωτικό. Επαναστατικό

Έπεσες και πονάς-ρίσκαρες μα δεν το σκεφτόσουν! Πόσο ενθουσιασμένη ήσουν, μεταμορφώθηκες στιγμιαία σε μιαγυναίκα με μαγικές δυνάμεις!

ΠΡΑΞΗ 3η

Εμείς οι άνθρωποι ζούμε το παρόν-το ζούμε;

Με γοήτευσες και με απο-γοήτευσες. Πολύ άδοξα, ανεξήγητα.  Βιάστηκες να ανοίξεις κι έφυγες τρέχοντας. Αμήχανα, χωρίς κουβέντα. Δεν έκατσες γιατί δεν ένιωσες άνετα, φοβήθηκες. Δείλιασες-δεν ήθελες ενθουσιαμό και ρίσκα. Επέτρεψες μόνο τα γνωστά στον εαυτό σου. 

ΠΡΑΞΗ 4η

Πρέπει να φύγεις τώρα. Δεν με διεκδίκησες.

Καμιά φορά πρέπει να συμφωνούμε ότι διαφωνούμε.

ΠΡΑΞΗ 5η

Καμιά φορά η ζωή μας κάνει πρόβες-για άλλα πράγματα που θα έρθουν. Για στιγμές ευδαιμονίας, απώλειας και φόβου.

Πρέπει να φύγω κι εγώ. Δεν θα σε ψάξω άλλο. Με περιμένει μια άλλη αγκαλιά, κάπου μέσα στο πλήθος. Θα την εμπιστευτώ, γιατί αυτή ανοίγει διάπλατα. Κάνει χώρο για μένα και ζεσταίνει την καρδιά μου. Και την δική του.

Τα δάκρυα μου θα στεγνώσουν. Μεταξύ γέλιου, σιωπηλού πόνου και αγωνίας, αγάπης -θα με βρω εκεί ανάμεσα. Είμαι σίγουρη. Κι εσύ δεν θα είσαι κοντά μου γιατί θα με έχεις χάσει. 

Εσύ, δεν μπόρεσες να το αντέξεις, φάνηκες λίγος για τις περιστάσεις. 

Εγώ, όμως, θα ζήσω! Με εξηγήσεις, συναισθήματα, αλήθειες και λόγια. Τα φαντάσματα πάντα με τρόμαζαν! Δεν θα κρυφτώ πίσω από θυμό και λέξεις. 

Ο καθένας το μονοπάτι του, αυτό που διαλέγει. Σεβαστό. 

Να στρέφεσαι

Να στρέφεσαι, να μην αποστρέφεσαι!

Να στρέφεσαι εκεί που είναι φωτεινά
εκεί που σε περιμένει μια αγκαλιά
γεμάτη ευγνωμοσύνη & κατανόηση.
Ή αλλιώς μια μεγάλη αγκαλιά.

Να στρέφεσαι στον καλό λόγο
και στην δύναμη του άλλου,
σε αυτήν που προσφέρει απλόχερα χωρίς ανταλλάγματα.

Να στρέφεσαι στην ουσία, όχι στην εξουσία.
να μιλάς και να στέκεσαι όρθιος, εκεί όπου όλα μοιάζουν αδιανόητα.
Να ακούς αυτόν που σου μιλάει με αλήθεια και αξιοπρέπεια. Να εισακούεσαι.

Να στρέφεσαι στην ανάγκη του άλλου, ακόμα κι όταν δεν σε έχει ανάγκη. Ακόμα κι αν η ανάγκη σου μοιάζει μεγαλύτερη.
Να στρέφεσαι στην αγάπη και όχι στον σκοταδισμό που πνίγει την αλήθεια.
Στο μοίρασμα και στο νοιάξιμο.

Να στρέφεσαι σε αυτούς που σε προσκαλούν και σε μυρίζονται στην χαρά και στον πόνο σου.
Να τρομάζεις με αυτούς που αποκτούν δύναμη και ύπαρξη μέσα από τις δικές σου αγωνίες.

Να στρέφεσαι και να τρέφεσαι με το βλέμμα εκείνο το καθαρό! Του ουρανού.
Να στρέφεσαι στο καλό που νιώθεις! Από τα σπλάχνα σου αναδυόμενο.
Να μην στρέφεσαι στο κακό που σκέφτεσαι.

Να στρέφεσαι, να μην αποκτηνώνεσαι.

Οι εποχές χρειάζονται Ανθρώπους.
Χρειάζονται χέρια και δεσμούς, όχι γυρισμένες πλάτες.
Χρειάζονται σώμα και πνεύμα.

Χρειαζόμαστε την παρουσία και την συν παρουσία.
Χρειαζόμαστε το Εμείς.

Να στρέφεσαι στο Εμείς.
 

Μια νέα (ώριμη;) εποχή

Καλώς σας βρήκα. Είχα καιρό να γράψω. Πολύ καιρό, πέρασαν σχεδόν πέντε χρόνια! Σαν να αφήνεις ένα βιβλίο στην μέση, το στοιβάζεις κάπου τυχαία σε ένα ράφι και το βρίσκεις σε μια μετακόμιση ή σε ένα ξεσκαρτάρισμα. Και θέλεις με μια δίψα να το διαβάσεις από την αρχή. Η ταχύτητα της καθημερινότητας μας βάζει σε έναν άλλον κύκλο ζωής όπου γράφουμε και καταγράφουμε νοητά μέσα σε έναν διαρκή εσωτερικό διάλογο. Κάπου κάπου τον εγκαταλείπουμε και αυτόν!
Τώρα θέλω να γράψω. Πιο ώριμα, ήρεμα και καλοδεχούμενα. Και ταυτόχρονα λέω στον εαυτό μου ότι το γράψιμο χωρίς το βίωμα είναι στεγνό, μια ανακύκλωση ιδεών που τις φτιάχνεις, τις επιβεβαιώνεις και κομπάζεις ότι έχεις δίκιο. Μέσα από το δίκιο δεν μετακινείσαι. Θέλει να μάθεις, να δοκιμάσεις και να αποδοκιμάσεις, να απογοητευτείς και να συγκινηθείς για να "ψηλώσεις". Και μετά να το μοιραστείς.
Δεν είναι τυχαίο που αυτή η ανάγκη με βρίσκει εν μέσω μιας παγόσμιας κρίσης, μιας πανδημίας. Τώρα, περισσότερο από ποτέ εκεί που κρίνονται πολιτικές και ιδεώδη, αποφάσεις και μέτρα εκεί που οι άνθρωποι ζούμε σε μια αβεβαιότητα, υπάρχει πρόσφορο έδαφος για αναστοχασμό.  Αν θέλουμε, αν αισθανόμαστε έτοιμοι και ώριμοι. Τώρα πια ο καθένας αναμετριέται με τον εαυτό του, τις δυνάμεις και τις αδυναμίες του, χωρίς να γνωρίζει το μέλλον και χωρίς να το περίμενε από το παρελθόν. Τι ανάγκες και τι προτεραιότητες είχαμε; Άραγε "ψηλώνουμε" ατομικά και συλλογικά; Θα το συντηρήσουμε αυτό ή θα το ξεχάσουμε μετά και θα βυθιστούμε πάλι στην ταχύτητα.
Σίγουρα πάντως οι μνήμες θα παγώνουν πάντα σε αυτό το σημείο του χρόνου και θα διηγούμαστε σε μικρούς και μεγάλους τα γεγονότα και τα συναισθήματα. Με ή χωρίς την ουσία τους.
Μια αναμέτρηση είναι και αυτό.
Η ωριμότητα συνδέεται με την ανάληψη ατομικής και συλλογικής ευθύνης, όταν η ελευθερία μας δοκιμάζεται. Αν πράγματι είναι μια νέα ώριμη εποχή, ας την υποδεχτούμε και να μην την στερήσουμε από τους εαυτούς μας και τους επόμενους. Ο πόνος, η απώλεια και το χάος θα μας στοιχίσουν. Θα στοιχίσουν ζωές, σχέσεις, δεδομένα, λόγια και πράξεις. Παράλληλα, θα νιώσουμε τώρα περισσότερο από ποτέ ότι μπαίνουμε σε μια νέα εποχή. Και για τον καθένα μας θα είναι το ερώτημα προσωπικό: εσύ πως θέλεις να ζήσεις μέσα σε αυτήν; Πως στέκεσαι ως άνθρωπος;

Εσύ, σε ποια ομάδα ανήκεις;

Φανταστείτε την κάθε ομάδα σαν ένα κομμάτι ενός μεγάλου παζλ που λέγεται κοινωνία. Ομάδα είναι το σύνολο ανθρώπων που τους συνδέει μια αρχή, ιδέα, όνειρο, πράξη ή σκοπός. Μπορεί να είναι πρόσκαιρη ή μόνιμη. Πολυμελής ή λιγομελής. Ετερογενής ή ανομοιογενής. Δια ζώσης ή εξ' απόστασεως. Σχετίζονται με βιοποριστικούς, γνωστικούς, συναισθηματικούς ή άλλους λόγους. Ποτέ δεν γεννιούνται χωρίς αιτία και αποτέλεσμα.

 

Από την στιγμή της γέννησης μας ανήκουμε σε ομαδες όπως αυτή της οικογένειας, του λαού, του πολιτισμού και γεωγραφικού τόπου και επομένως ήδη "παίζουμε" σε κάποιες. Οι πρώτες ομάδες καθορίζουν εν μέρει την επιλογή μας σε επόμενες που θα μπούμε. Και μέσα σε αυτές αλληλεπιδρούμε, μαθαίνουμε, αλλάζουμε, ταυτιζόμαστε, κατανοουμε (ή οχι).

Περί απωθημένων

Η λέξη «απωθημένο» ετυμολογικά προέρχεται από το ρήμα απωθώ (μετοχή του ρήματος), που σημαίνει παρακινώ, απομακρύνω. Όταν αναφερόμαστε στα απωθημένα μάλλον εννοούμε μια παρακίνηση του εαυτού μας να υπερβεί τα προσωπικά του όρια και να ζήσει διαφορετικά την ζωή του ή ένα κομμάτι της, είτε ην απομάκρυνση μιας κατάστασης που έχει παγιωθεί μέσα μας και για να την αλλάξουμε χρειάζεται να βιώσουμε μια διαφορετική κατάσταση, δράση ή συναίσθημα. Τα απωθημένα γίνονται αντικείμενο συζήτησης πολύ συχνά σε παρέες, σεμινάρια, ομάδες, συζητήσεις ειδικών  και μη, μεγάλων και λίγο μεγαλύτερων!. Σίγουρα όλοι έχουμε πει τη  φράση «Έχω αυτό το απωθημένο…..» και οι πιο σίγουροι «Δεν έχω κανένα απωθημένο γιατί τα έχω κάνει όλα στην ζωή μου». 
Είναι στα αλήθεια η ζωή μας και μια συλλογή από απωθημένα ή είναι μια μόδα των τελευταίων χρόνων που μας καλεί να «απελευθερωθούμε»;