Όσο υπάρχει ο ήλιος

 Όσο υπάρχει ήλιος δεν φοβάμαι τίποτα

όσο υπάρχει ήλιος και τα μάτια μου τρεμοπαίζουν μέσα σε αυτόν, υπάρχει χαρά

όσο υπάρχει ήλιος και ξημερώνει μπορώ να ονειρεύομαι και να κοιμάμαι ήσυχα τα βράδια.

-Δεν θέλω τίποτα άλλο, μόνο ήλιο

κι ας γεμίζει η καρδιά μου με πόνο

κι ας γεμίζουν τα μάτια μου με δάκρυα

κι ας τρέμω τις απώλειες

κι ας τρέμω το αύριο. ΄Οσο το αύριο έχει έναν ήλιο δεν φοβάμαι τίποτα ή μάλλον παίρνω δύναμη!

-Όσο υπάρχει ήλιος υπάρχει ελπίδα

ψήλα στον ουρανό και σιμά στις ψυχές και στα πόδια των ανθρώπων.

-Όσο τα παιδιά ζωγραφίζουν κι ονειρεύονται τους ήλιους, τόσο αυτοί θα ανατέλλουν.

-Αρνούμαι να τραβήξω τις κουρτίνες, πρέπει να τον δω! Γιατί με ζεσταίνει από μέσα προς τα έξω κι από έξω προς τα μέσα. Κάνει τα μαγικά του!

Και μόνο όταν συνομιλώ με τον ήλιο βρίσκω φωτεινές απαντήσεις, άραγε γίνομαι ο ήλιος;

Να είμαστε οι ήλιοι για τους άλλους, να τους ζεσταίνουμε κι όχι να τους καίμε!

-Ξέρεις; ο ήλιος υπάρχει μέσα στην βροχή, απλά έχει μεταμορφωθεί σε ουράνιο τόξο. πήρε όλα τα χρώματα γιατί μόνο έτσι ταιριάζει στην ανθρωπότητα.

- Και στην ανατολή και στην δύση του αγκαλιάζει τις φωνές μας. Τις παίρνει και τις αφήνει για την επόμενη μέρα που θα έρθει. Παίρνει και τα μυστικά μας, αυτά που μοιραζόμαστε κι αυτά που τα κρατάμε και τα αφιερώνουμε σε αυτόν. 

Ο άνθρωπος που φούσκωνε μπαλόνια

Ήταν μια φορά ένας άνθρωπος που φούσκωνε & ξεφούσκωνε. Η ανάσα του βαριά, έβγαινε σαν απόσταγμα από την ημέρα του. 

Σκεφτόταν ότι είχε λόγους να είναι στενοχώρημένος και άλυτες καταστάσεις, Ένιωθε ότι ήταν στο χείλος του γκρεμού.

Έτρωγε και φούσκωνε, έπινε νερό και ξεφούσκωνε.

Τόσο πολύ που το δωμάτιο γέμιζε με την ανάσα του και τον περικύκλωνε. Γινόταν στενό και αδηφάγο.

Δεν ήξερε από που ερχόταν αυτό το φούσκωμα κι όταν έψαχνε να βρει τους λόγους φούσκωνε κι άλλο!. Οι σκέψεις του έτρεχαν σαν άλογα  ιπποδρομίου που αγωνίζονται για το έπαθλο. Τα σενάρια; τα χειρότερα. Η βοήθεια για το στοίχημα μηδαμινή. 

Οι εκκρεμότητες -έλεγε- τον έπνιγαν. Και φούσκωνε και ξεφούσκωνε για να αναπνεύσει, έβγαινε στο μπαλκόνι να πάρει καθαρό αέρα & αισθανόταν για λίγο καλύτερα. Μέχρι που κι ο αέρας αυτός του έμοιαζε λίγος.

Πολλά, πολλαπλάσια.... του φαίνονταν τα προβλήματα του. Έψαχνε να πιαστεί από την άκρη ενός νήματος αλλά βραχυκύκλωνε. Και φούσκωνε και ξεφούσκωνε. 

Είχε πόνους, στο κεφάλι, στο στομάχι, στην καρδιά. Στα ζωτικά όργανα της αγάπης, της αφοσίωσης, του θυμού, της λύπης.  Οργανα που μας συνδέουν με τους Άλλους, στην σκέψη, στην τροφή, στην ενέργεια. 

Φούσκωνε και ξεφούσκωνε και πονούσε. 

Τον ευχαριστούσαν πλέον λίγα πράγματα. Ένιωθε κλεισμένος και κλειστός. Ακόμα κι αν ήταν με άλλους τριγύρω του φούσκωνε και ξεφούσκωνε. Άλλες μέρες οι άλλοι τον καταλάβαιναν κι άλλες όχι.

Και προσπαθούσαν πολύ να τον βοηθήσουν αλλά δεν έμοιαζε να θέλει. Ήθελε όμως! Αλλά ήταν περισσότερο εξοικειωμένος με τον φόβο και το φούσκωμα παρά με την ανακούφιση που του χάριζαν οι άλλοι.

Κουρασμένος σωματικά και ψυχικά πολλές φορές κοιμόταν και αυτό του χάριζε στιγμές γαλήνης και παράδοσης σε καμία ανάγκη λύσης. Δεν χρειαζόταν να μάθει ή να κάνει κάτι. Δεν υπήρχε η απαίτηση.  

Μα και στα όνειρα φούσκωνε και ξεφούσκωνε και τότε ξυπνούσε ελπίζοντας ότι αυτή η μέρα θα ήταν διαφορετική.

Μια μέρα, περνούσε έξω από ένα μαγαζί γεμάτο πολύχρωμα μπαλόνια. Και φούσκωσε και ξεφούσκωσε γιατί σκέφτηκε ότι έτσι θα έπρεπε να ήταν η ζωή του! Γεμάτη και πολύχρωμη. Και φούσκωσε και ξεφούσκωσε από την στενοχώρια του.

Όμως, του ήρθε μια ιδέα!

Αγόρασε μπαλόνια, μεγάλα και μικρά, μονόρωμα, δίχρωμα και όλων των ειδών.  Και όλη την ημέρα φούσκωνε και φούσκωνε και φούσκωνε μπαλόνια! Μόνο φούσκωνε, δεν ξεφούσκωνε. Είχε βρεί έναν σκοπό που τον έκανε χαρούμενο μα και τόσο κουρασμένο που κοιμόταν  και ονειρευόταν κι άλλα μπαλόνια! 

Και είδε σε ένα όνειρο τον εαυτό του παιδί να πετάει πάνω σε μπαλόνια! Να φουσκώνει και να πετάει! Να γελάει και ξυπνούσε γελώντας.

Μπορούσε πλέον να αναπνέι και να χαρίζει μπαλόνια στους άλλους. 

Και το φούσκωμα του είχε γίνει τώρα μέσο για να φουσκώνει τα αγαπημένα του μπαλόνια,  μοιραζόταν την χαρά και την λύπη του. Μιλούσε στους άλλους για τις γαλήνιες και τις δύσκολες μέρες του.

Και έτσι γέμισαν τα σπίτια, οι πόλεις κι ο κόσμος ολάκερος μπαλόνια! Από έναν άνθρωπο που φούσκωνε από αγάπη και υπομονή.

*Αυτήν την ιστορία την εμπνεύστηκα από τις συνθήκες που βιώνουμε και την δύναμη που κρύβει ο καθένας μέσα μας.

Όλα για ένα ποδήλατο

Όλα για ένα ποδήλατο!Τέλος! 

Και η αρχή του μαζί. Αυτή ήταν μόνο η αρχή.

Πάνω στον ποδήλατο ο αέρας σε χαιδεύει.

αφουγκράζεσαι, μυρίζεις. Νιώθεις. 

ο ήλιος είναι μπροστά σου και σε φωτίζει, σε καίει. Ζεσταίνει όλο το σώμα και την ψυχή σου. 

Οι άλλοι μοιάζουν περαστικοί, γρήγοροι διαβάτες. Εσύ ορίζεις το σώμα σου.

Πάνω σε ένα ποδήλατο έχεις την ελευθερία

η ελευθερία έχει εσένα, χωρίς καμία αμφιβολία.

Θα τα έδινα όλα για ένα ποδήλατο

θα τα έδινα όλα για τις ρόδες που γυρίζουν. Ρόδα είναι και γυρίζει. 

Τα δίνω όλα για ένα ποδήλατο, για τα πόδια μου που γερά βαστούν. Για τα χέρια -που δυνατά πια- μπορούν να γράψουν τις αλήθειες μου.

για τα όνειρα που μου μιλούν μέσα στην καρδιά.

για τα βήματα αυτά που έγιναν και εκείνα που θα γίνουν.

Τα πιο μεγάλα, τα πιο σίγουρα, τα ώριμα.

Όλα για ένα ποδήλατο, για τις αγάπες. Αυτές που αντέχουν και τους χειμώνες.

Αυτές που αγκαλιάζουν και τολμούν. Αυτές που μεταμορφώνουν.

Για το ποδήλατο τα δίνω όλα, για αυτά που μπορώ πλέον να ορίσω και να ονειρευτώ.

Να κρατήσω αποστάσεις ασφαλείας, όχι για να μην πέσω. Αλλά γιατί έτσι μαθαίνω εγώ από τους άλλους και οι άλλοι από εμένα. 

Θέλει η ζωή τον τροχό της.

Θέλει η ζωή την γύρα της

Θέλει η ζωή την τόλμη της. 

Να λοιπόν γιατί λέω: όλα για ένα ποδήλατο

Χωρίς παρενθέσεις

Σχεδόν πάντα οι παρενθέσεις έχουν έναν αμήχανο και συμπληρωματικό ρόλο. Δεν μπορούν να σταθούν από μόνες τους, κρατιούνται από δεξιά και αριστερά. Εξαρτώμενες για να αναλύσουν ή να επεξηγήσουν. Να νοηματοδοτήσουν την προηγούμενη φράση ή πρόταση. Ακόμα -ακόμα και μια λέξη. 

Είναι μεν καμπυλωτές και γλυκές, θαρρείς πως χωράνε μέσα τους μια ολόκληρη ζωή, να λες και να λες....Αλλά δεν είναι αρκετές, έχουν ένα έλειμμα. Και κάποτε πρέπει να κλείνουν γιατί από το άνοιγμα τους ξέρεις ότι πρέπει να έχουν ένα τέλος. Δεν μπορείς να το τραβήξεις πολύ. Γιατί τότε θα είναι λάθος η σύνταξη, θα απαιτείται ανασύνταξη. Είναι χρήσιμη στην ζωή μας και η ανασύνταξη αλλά σε κομβικές στιγμές, εκείνες που τις νιώθεις από την κορυφή ως τα πέλματα.

Οι παρενθέσεις δεν μπορούν να βρίσκονται στην αρχή, αυτή είναι μια κοσμική αρχή. Γιατί καμιά ζωή ή ιστορία δεν ξεκινά με παρενθέσεις. Σε κανέναν δεν αρμόζει. 

Δεν γεννηθήκαμε μέσα σε παρενθέσεις, αλλά μέσα σε αγάπη και φως. Δεν γεννηθήκαμε ανάμεσα. Η ζωή είναι μέσα μας.

Δεν μπορούμε να είμαστε οι παρενθέσεις των άλλων, οι παρενθέσεις δεν γνωρίζουν το ολόκληρο γιατί κρατάνε μόνο ένα κομμάτι από τον λόγο. Κάθονται αναπαυτικά στα συμφραζόμενα ή σε αυτά που δεν θα ειπωθούν ποτέ. 

Δεν χρειάζεσαι παρενθέσεις αλλά θάρρος, τόλμη, υπέρβαση ανασφαλειών και φόβων. Και να αποτύχεις πάλι μη βάλεις παρενθέσεις. Βάλε τελεία, θαυμαστικό, ανω κάτω τελεία, ερωτηματικό!

Μίλα με τα μάτια και την ψυχή, με την καρδιά. 

Να ξέρεις, ούτε τα φιλιά κι οι αγκαλιές χωράνε σε παρενθέσεις. Μοιάζουν να χωράνε αλλά μην ξεγελιέσαι! 

Χωρίς παρενθέσεις στην αγάπη

Χωρίς παρενθέσεις στον έρωτα

Χωρίς παρενθέσεις η ζωή

Οι φάροι (μας)

Οι φάροι φωτίζουν, ανοίγουν δρόμους, ανακατευθύνουν. Οι φάροι μοιάζουν αγέρωχοι, εκλεπτυσμένοι και αθάνατοι μέσα στην νύχτα.  Οι φάροι υπήρχαν πριν από εμάς και θα στέκονται σε μια αιώνια τροχιά. Φώτισαν πολλούς αλλά τον καθένα μας ξεχωριστά. Υψώνονται σαν δίκαιοι και καλοί βασιλιάδες. Οι φάροι είναι τα φεγγάρια της θάλασσας, την κάνουν χρυσή. 

Πόσοι όμορφοι είναι οι φάροι! Και πόσο όμορφοι οι άνθρωποι που στέκονται σαν φάροι στην ζωή (μας). Μπορεί να είναι μια τυχαία συνάντηση, να ήταν ένα πέρασμα για εμάς ή να μας φωτίζουν για το υπόλοιπο της ζωής μας. Είναι και κάποιοι που μας φωτίζουν από την μήτρα της μάνας μας. Και άλλοι, που ξαποστάσαμε για λίγο από την ταχύτητα αυτού του κόσμου και μετά βάλαμε πλώρη για άλλο φάρο. Σκέψου διπλά όμως, ότι δεν βρίσκεις κάθε τόσο έναν φάρο...

Οι άνθρωποι-φάροι πιστεύουν στην δύναμη μας και μας δίνουν δύναμη.

Μας βγάζουν από τα σκοτάδια μας, με τρυφερότητα και κατανόηση. Όχι απότομα ή επικτριτικά αλλά επιδέξια.

Μας δίνουν ελπίδα, όχι σαν φερέφωνα κάποιων άλλων εποχών. Αλλά ελπίδα χειροπιαστή, υποκινούμενη από την δική μας βούληση.

Οι άνθρωποι φάροι διαβάζουν τις ενδόμυχες σκέψεις μας και διαισθάνονται τους φόβους μας. Με τα μάτια μιλάμε, για τον πόνο. Κι αυτός ο πόνος μας φέρνει πιο κοντά στην γνώση. 

Μας αγκαλιάζουν και μας αφήνουν να προχωρήσουμε με τον δικό μας βηματισμό. 

Μας δίνουν την δυνατότητα να δούμε δυνατότητες. Χωρίς ωστόσο με ψεύτικες αοριστίες ή αλγεινές εντυπώσεις αλλά με σταθερές που γύρω από αυτές στρεφόμαστε και γειωνόμαστε. 

Ακόμα κι αν δεν υπάρχουν πια, εύκολα τους φέρνουμε στο μυαλό μας μέσα από νοερές αναπαραστάσεις. Διδάσκουμε ο ένας τον άλλον, αμφίδρομα συντονιζόμαστε.

Μας μεταμορφώνουν, διανύουμε νέα μονοπάτια μαζί τους, ακόμα κι αν τρέμουμε το σκοτάδι. 

Ας στραφούμε σε ανθρώπους φάρους. Ας επιτρέψουμε τους εαυτούς μας να γίνουμε φάροι για τους γύρω μας. Ας συνδεθούμε περισσότερο από ποτέ. Δεν είναι μόνο ανάγκη, είναι ζωή.

Τα σχέδια στο (από) χαρτί. Αποχαιρετισμός

Σχέδια από χαρτί.

Επέλεξες να μην επιλέξεις αυτόν τον κοινό δρόμο.

Σχεδίασα, σχεδίασες δεν αφέθηκες. Φοβήθηκες; 

Μου πρόσφερες πόνο, δάκρυα (που στέγνωσαν πια) και κάθαρση. Αφού πένθησα την σχέση που προσδοκούσα. 

Μου προσέφερες ζωή. Μου προσέφερες αθανασία και τα κλειδιά.

Φοβάμαι για το μετά, αν σε ξεχάσω, αν με ξεχάσεις και τι θα γινόταν αν...

Φοβάμαι αν θα συγκρίνω τον άνθρωπο που θα έχω δίπλα μου. Ποιος θα είναι; Πως θα είναι; Θα είναι ο Άνθρωπος μου;

Σχέδια στο χαρτί

Ονειρεύτηκα μια αγκαλιά. Δεν ήσουν εσύ. Ευτυχώς, γιατί αυτό σημαίνει ότι προχωράω.

Αν από τα όνειρα ξεκινάει η λήθη, τότε είμαι καλά. Δεν θα ξεχάσω τα όνειρα που έκανα για εμάς ή με εμάς. Με στοίχειωσαν.

Χορέψαμε αλλά τα βήματα δεν βγήκαν. Δεν συγχρονιστήκαμε.

Ξέρεις δεν αντέχω τα μισά, θέλω τα ολόκληρα! Γράμματα, λέξεις, στιγμές.

Αλλά πάντα θα σε θυμάμαι με σεβασμό γιατί μου χάρισες όλα αυτά. Μπορεί κι εσύ να εμπνεύστηκες αλλά επέλεξες να μην επιλέξεις. 

Στο οικοδόμημα αυτό δεν μπήκες γιατί μπορεί και να μην ήθελες συγκάτοικο. Στο τώρα.

Οφειλές στον εαυτό

 Πρέπει να προχωρήσω. Σε τίμησα, μας τίμησα. Τίμησα τις στιγμές και τα σχέδια στο χαρτί. 

Δεν θέλω να είμαι μια γυναίκα σε αναμονή. Έχω δικαίωμα να ζήσω, να αγαπήσω ολοκληρωτικά και να αγαπηθώ. Εσύ δεν έχεις χώρο και χρόνο για μια αγκαλιά. Θέλω να με θέλουν.

Η ώρα άλλαξε. Ο Οκτώβριος φεύγει όπου να ναι. Η νύχτα πέρασε και μια νέα μέρα ξεκινάει.

Πρέπει να φύγω. Δεν χρειάζομαι την άδεια σου, την παίρνω από μόνη μου.

Θέλω να χορέψω! Και τα βήματα πρέπει να είναι ξεκάθαρα όχι μισά, ρευστά και θολά. 

Και να ακούω την ίδια μουσική με τον Άλλον ή απλά να συμφωνήσουμε ότι προσπαθούμε.