Ο έρωτας είναι παρ(ώ/ό)ν

Αθήνα, Απρίλιος 2022. "Γειτονιές Αθήνας", προσωπικό αρχείο

Ο έρωτας είναι παρ(ώ/ό)ν, αισθητή η παρουσία του, χωρίς εξαιρέσεις και κανόνες.  Του ανοίγονται δρόμοι, αυλές, σπίτια, καρδιές.  Δεν παίρνει χώρο, απλά θρονιάζεται. 

Δεν γνωρίζει χρόνους, μνημονεύεται στα μάτια, στα χείλη και στα σώματα.

Τρέφεται με φιλιά, αλμυρά δάκρυα και μεγάλες αγκαλιές. Με σώματα που διψούν το ένα για το άλλο-  από τις μυρωδιές τους αναγνωρίζονται οι ερωτευμένοι σαν πεινασμένοι από καιρό. Πεινασμένοι για ζωή και παρόν ή αλλιώς έρωτα.

Ο έρωτας υπερβαίνει τον ίδιο του τον εαυτό, έτσι μόνο υπάρχει. Είναι πολυσχιδής γιατί εκτείνεται από σωμα σε σώμα, από συνθήκη σε συνθήκη. Δεν γνωρίζει όρια! Είναι πολυπράγμων, γιατί πάντα βρίσκει τρόπους να τρυπώνει στα πιο σκοτεινά και δύσβατα τοπία και να κάνει ακόμα και τους πιο καχύποπτους ή φοβισμένους να ενδίδουν.

Έχει τη δική του λογική, αδιαφανή και κακομαθημένη. 

Η λήθη είναι πάντα δίπλα του γιατί στο πέρασμα του, οι άνθρωποι χωρίς τον έρωτα (τους) θέλουν να ξεχνούν. Να αφήσουν πίσω τους τον πόνο που γέννησε ο ανολκλήρωτος έρωτας. 

Ο έρωτας μας θυμίζει το τώρα και το φθαρτό. 

Μας διδάσκει, μας διαφωτίζει. Έχει μέσα του το φώς και τη φωτιά, που οι άνρθωποι διακαώς προσπαθούν να διατηρήσουν άσβεστα.

Ο έρωτας δεν ανήκει στο μέλλον, αλλά στο παρελθόν. Γιατί εκεί φωλιάζει, μέσα σε τραύματα ατομικά, διαχρονικά και διαγενεακά.

Και πάλι ξανα γεννιέται και έρχεται και φεύγει και γελάει και χαρίζει και...και....και

Όλα αυτά στο παρόν.

Οι αυτόχθονες

Είπαν οι αυτόχθονες ότι θα ζήσουν για πάντα εδώ. Στην δική τους γη.

Ένιωσαν ότι η αγάπη θα τους κρατήσει ενωμένους και δυνατούς. Έδωσαν όρκους ζωής σαν ένα ερωτευμένο ζευγάρι που ζει στην αιωνιότητα.

Δεν σκέφτηκαν (σχεδόν) ποτέ να φύγουν.

Οι πρόγονοι τους τους άφησαν βαριά κληρονομιά, αξίες, γέλια, τραγούδια, όνειρα, ανοιχτά τραύματα και ελπίδες.

Έτσι γεννήθηκε η ενστάλλαξη ελπίδας, στο μέρος όπου ακούστηκε το πρώτο τους κλάμα και θα ξεφύγει η τελευταία τους πνοή. 

Πολλές φορές όμως ο κόσμος γυρίζει ανάποδα.

Οι αυτόχθονες πρέπει να αρπάξουν ότι έχουν και να φύγουν. Χωρίς να κοιτάξουν πίσω τους γιατί δεν θα το αντέξουν. Ούτε παρελθόν, ούτε μέλλον να κουβαλήσουν.

Με άδειες βαλίτσες στα χέρια, γυμνό κεφάλι και καρφιά στα πόδια που δεν τους αφήνουν να φύγουν.

Εσύ άνθρωπε το ένιωσες ποτέ; Τον πόνο των άλλων τον συγκράτησες; έμαθες κάτι για αυτό ή κλαίς πίσω από τις κουρτίνες; Κοίταξες να βρεις τους δυνατούς λυσσαλέους που τρέφονται από διωγμένους αυτόχθονες; 

Μίλησες κατάματα ή κοιμήθηκες με τα μάτια ανοιχτά, αναπολώντας τις δικές σου όμορφες στιγμές;

Ξέρεις η αυτοχθονία είναι μια ιδιότητα που μπορεί να αλλάξει, από μέρα σε νύχτα και από φεγγάρι σε ήλιο. Χωρίς το δικαίωμα σου.

Σήκω λοιπόν και σκέψου, δράσε, νιώσε!  Άπλωσε τα χέρια σου στους άλλους πριν να είναι αργά. 

Συμπονάτε για να μην πονάτε. Σκέψου και άκουσε τι γίνεται πέρα από αυτό που βλέπουν τα μάτια, δες με την ψυχή.  Αυτόχθονες είμαστε όλοι και θέλουμε να έχουμε το δικαίωμα να φύγουμε ή να μείνουμε. 

Νέος Κόσμος, Βήμα τρίτο

Παλατάκι, Θεσσαλονίκη/ Μάρτιος 2022- Φωτογραφία από προσωπικό αρχείο

Σχεδόν ανύπαρκτοι

Σχεδόν ανύπαρκτοι αυτοί που δεν τόλμησαν να ξεστομήσουν τα λόγια της αγάπης.

Σχεδόν ανύπαρκτοι αυτοί που δεν πόνεσαν από τον θαραλλέο έρωτα.

Σχεδόν ανύπαρκτοι αυτοί που κάνουν χρήση της συγνώμης ανεδαφικά.

Σχεδόν ανύπαρκτοι αυτοί που δεν έπιασαν τα χέρια σφιχτά όταν η δύναμη τους έπρεπε να ενωθεί με αυτή των άλλων.

Σχεδόν ανύπαρκτοι αυτοί που επέλεξαν να σιωπήσουν όταν έπρεπε να ακουστούν.

Σχεδόν ανύπαρκτοι οι άνθρωποι που βιάζουν με κάθε τρόπο την ανθρώπινη ζωή.  

Σχεδόν ανύπαρκτοι αυτοί που κρύβονται πίσω από θεατρινισμούς και ψεύτικα λόγια που τους πνίγουν.

Σχεδόν ανύπαρκτοι οι άνθρωποι που δεν θύμωσαν με την αδικία.

Σχεδόν ανύπαρκτοι αυτοί που δεν πάλεψαν για την δικαιοσύνη.

Σχεδόν....σχεδόν, γιατί ακόμα υπάρχει  σωτηρία για αυτούς, για εμάς για τον κόσμο ολάκερο.

Ο Νέος Κόσμος: Βήμα δεύτερο

Πολυφωνικό σύστημα

Εισαγωγή

Το πολυφωνικό σύστημα αποτελείται από τις εσωτερικές μας φωνές, μπορεί συμμετρικές ή και όχι. Ίσως και τελείως αντίθετες. Διασταυρώνονται σε σημεία από το Α ως το Ω.  Από την ζωή ως τον θάνατο. Είναι αποχρώσεις φτιαγμένες από βιώματα, αναμνήσεις, κληρονομιές και ορίζοντες. Φωνές ζωντανές και ευμετάβλητες που επιδέχονται αλλοιώσεις και αξιώσεις.

Το πολυφωνικό σύστημα μας κρατάει ενήμερους, ενσυνείδητους, είμαστε παρόντες στο παρόν μας. Συχνά αναρωτιέμαι: είμαστε επίκαιροι στην εποχή μας ή σύγχρονοι στην επικαιρότητα; 

Κυρίως θέμα: Σε καιρούς συμπερίληψης και μετα- συστημικούς επιλέγω το Α.

Για την Αγκαλιά, την Αγάπη, την Αλληλεγγύη. Να γίνουν οι οδηγοί μας σε ανθρωπόκαινες εποχές. Διάλεξε τον πόνο σου γιατί με αυτόν θα πορευτείς. Κάποια στιγμή θα γίνεις σοφότερος και θα αφεθείς στην αλήθεια. Διάλεξε την ζωή σου και φτιάξτην όπως θες. Όχι στον φόβο! Συντήρησε την δύναμη σου με όλο σου το είναι και μοίρασε την στους κατάλληλους ανθρώπους για να πολλαπλασιαστεί, με στόχο την σωματική και ψυχική υγεία. 

Πίστεψε στην μαγεία της ζωής. Στις συμπτώσεις, στα ιδεώδη και στα όνειρα. Μην τυφλώνεσαι από την φλυαρία αλλά και μην τρομάζεις από την σκιά του άλλων.  Διάλεξε με ψυχραιμία, ψάχνοντας σε βαθύτερα ένστικτα.

Επίλογος

Όσο ζούμε ο επίλογος θα αποτυπώνεται πάντα σε διαφορετική απόχρωση σε σελίδες μυθιστορημάτων, ποημάτων, δοκιμίων γιατί θα ανακαλύπτουμε κάθε φορά κάτι καινούργιο για τον κόσμο μας. Και ζήσαμε εμείς καλύτερα δεν θα είναι πλέον το ζητούμενο, αλλά ζήσαμε την ζωή μας, συνδεδεμένοι με τον εαυτό μας και τους  Άλλους.

 

Άγκυρες

Φωτογραφία Προσωπικού Αρχείου (κωπηλασία ΟΦΘ, Δεκέμβριος 2021)

Είναι κάποιες λέξεις που μοιάζουν σαν μικρά θαύματα. Σου ανοίγουν το μυαλό και την καρδιά μέσα σε δυο- τρεις συλλαβές. Συνήθως είναι μικρές αλλά με τόσο μεγάλο νόημα. Έτσι και οι άγκυρες είναι ένα σύμβολο μέσα στα κύματα και τις φουσκοθαλασσιές της καθημερινότητας και της ζωής ολάκερης. Είναι πάντα εκεί, αρκεί να τις ρίξεις.

Άγκυρες είναι τα αόρατα χέρια που αναζητάς όταν νιώθεις ξένος και απομονωμένος, όταν ακροβατείς και με την πιο μικρή κίνηση μπρος ή πίσω μπορεί να πέσεις.  Όταν βουρκώνεις και τα πράγματα είναι θολά. Αυτά τα χέρια σου προσφέρουν ανακούφιση και αγαλλίαση.

Άγκυρες είναι τα όνειρα που κάνεις γιατί η πραγματικότητα μοιάζει να σε φέρνει σε αδιέξοδα.

Άγκυρες είναι η δύναμη που βρίσκεις (ή πρέπει να βρεις) για να σηκωθείς, να αγωνιστείς να θελήσεις ξανά. Να πιστέψεις ξανά σε ιδεώδη, αξίες, πρόσωπα και σχέσεις. 

Άγκυρες είναι τα αποθέματα για να μην χάσεις τον εαυτό σου μέσα σε καταστάσεις που μοιάζουν να σε αλλοιώνουν και να σε μεταμορφώνουν. 

Άγκυρες του παρόντος. Τα τραύματα του παρελθόντος που έγιναν οι πύλες του μέλλοντος. Οι προσωπικοί μας μύθοι που κατέρρευσαν και τα παραμύθια που μας έλεγαν όταν ήμασταν παιδιά. Τώρα όλα τα προηγούμενα πρέπει να γίνουν οι νέες προσωπικές μας ιστορίες που θα συναντηθούν με των άλλων.

Άγκυρες είναι τα μονοπάτια που χαράσσουμε με τους άλλους, με αυτούς που μοιραζόμαστε κοινούς τόπους. Εσύ πιστεύεις σε μένα κι εγώ σε σένα. Μαζί πιστεύουμε. Μέσα από μια συζήτηση, την κοινή εμπειρία, τον έρωτα και την αγάπη.

Όσες περισσότερες άγκυρες, τόσο πιο σθεναρά στεκόμαστε στους ανέμους, σε αχαρτογράφητα νερά και σε φουσκωμένες θάλασσες. Πλέουμε σταθερά αλλά και στα χτυπήματα, αποκτούμε μικρές αμυχές, Τα συστήματα μας προσκαλούν συνήθως να πέσουμε ή εμείς έχουμε μάθει να χαιδεύουμε παλιές μας πληγές. Ε λοιπόν, αυτές οι άγκυρες είναι μια όμορφη πρόκληση σε αυτά που μας έχουν μάθει ή έχουμε καλομάθει. Πρέπει να βγούμε από τα γνώριμα και να ξεπεταχτούμε για να κατακτήσουμε τον κόσμο. Και αυτες οι άγκυρες μας δείχνουν τα λιμάνια μας. 

Ο Νέος Κόσμος: Βήμα πρώτο

Προσδόκιμο ζωής

Το προσδόκιμο ζωής. Η θέληση για ζωή. 

Η ζωή μέσα από την ελπίδα και την αγάπη θα κατακτηθεί.

Η ζωή δεν σου χαρίζεται, πρέπει να της δοθείς.

Αυτός που αγαπάει και αγαπιέται, ζει περισσότερο. Ίσως και αιώνια στις ψυχές των ανθρώπων ή στα κείμενα που γράφτηκαν. Θρέφεσαι από τις αγακαλιές, τα φιλιά, τα χάδια, τα δάκρυα χαράς. Είναι οι συντελεστές του προσδόκιμου ζωής, πέρα από τις στατιστικές. 

Αυτός που ανήκει έχει πιθανότητες να επιβιώσει γιατί είμαστε εδώ για να μοιραζόμαστε. Να ανήκουμε ο ένας στον άλλον, μέσα από λόγια, συγκινήσεις, πράξεις, βιώματα και αγώνες.

Το προσδόκιμο ζωής δεν μπορεί να αφαιρεθεί. Ακόμα και αυτοί που έφυγαν νωρίτερα, βίαια, απροκάλυπτα και χωρίς λόγο έγιναν Πρόσωπα, σύμβολα, αφηγήσεις και θρύλοι.

Έτσι, πέτυχαν-μέσα από τον δικό τους πόνο- να καταδικάσουν τον θάνατο σε ζωή. 

Τι προσδοκούμε από την ζωή; Μάλλον όχι τι θα την καθορίσει αλλά ποιος, ας μην είναι παρά μόνο ο ελεύθερος εαυτός μας. Πολλές φορές χάνεται ο άνθρωπος μέσα στις αναλύσεις και αναλώσεις και πλέον η ζωή του γίνεται μια αλληλουχία αριθμών. 

Δεν είμαστε όμως αθροιση των χρόνων μας αλλά η άθροιση των στιγμών μας. Γιατί οι στιγμές ταξιδεύουν και μας ταξιδεύουν, κάπου συναντούν άλλους και κάπουν τους αφήνουν πίσω τους.

Το προσδόκιμο ζωής αυξάνεται όταν το παρόν τιμά το παρελθόν μας, προσωπικό και συλλογικό. 

Κάθε πέτρα, ένας άνθρωπος, ζωή ολάκερη.

Το προσδόκιμο ζωής δεν είναι από μόνο του το ζητούμενο, είναι ο παρονοναστής στη συνάρτηση: αναζήτηση της αιωνιότητας και παρουσία στο παρόν.

                                 Φωτογραφία Προσωπικού Αρχείου, Αουσβιτς Πολωνια, Νοέμβριος 2021