Ο μύθος των Συμπληγάδων πετρών

Οι άνθρωποι υψώνουν τις συμπληγάδες πέτρες στον προσωπικό τους μύθο*. Ο μύθος των συμπληγάδων πετρών συμβολίζει το πέρασμα από την μια πλευρά στην άλλη, από την άγνοια στην γνώση. Είναι ένα πέρασμα που απαιτεί τόλμη, θράσος και ταπεινότητα για να επέλθει η κάθαρση. Συμβολίζει την μάχη ενάντια στον θάνατο τον οποίο φοβόμαστε λίγο λιγότερο, γνωρίζοντας κάθε φορά πιο πολύ τον εαυτό μας και την ζωή.

Ο ήρωας του μύθου, ο καθένας μας δηλαδή, δυσκολεύεται να διασχίσει το πέρασμα των συμπληγάδων πετρών κι ας έχει κατακτήσει την άριστη γνώση τεχνολογίας, την μόρφωση, την αξιοζήλευτη κοινωνική ζωή και το ζητούμενο οικονομικό επίπεδο. Όλα αυτά στον μύθο του φαντάζουν άχρηστα. Στο πέρασμα των συμπληγάδων πετρών ο ήρωας είναι μόνος του και για αυτό οφείλει να "κοιτάξει" από μέσα προς τα έξω για να κάνει το πέρασμα πραγματικότητα και να βγει καινούργιος.

Οι πέτρες, ωστόσο, ανοιγοκλείνουν απειλητικά. Αυτή η εναλλαγή- κλείσιμο/άνοιγμα- συμβολίζει την ένταση των συναισθημάτων και την φόρτιση των σκέψεων του ήρωα. Σε κάθε αρνητική αντίδραση του ήρωα οι πέτρες ασφαλίζουν και σε κάθε απελευθερωμένη του σκέψη ξεδιπλώνουν. Ένα άλλο χαρακτηριστικό των συμπληγάδων πετρών είναι η τάση τους να γιγαντώνονται, όταν τις πλησιάζει ο ήρωας και να συρρικνώνονται, όταν αυτός απομακρύνεται. Είναι ο συμβολισμός της αλλαγής στην εξέλιξη του προσωπικού μύθου, είτε προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο, όπου ο φόβος του ήρωα μεγαλώνει και γίνεται σκληρός και αμετάβλητος, σαν πέτρα.

Οικογένεια και ηλεκτρική ενέργεια

Κάθε οικογένεια φέρει την δική της ηλεκτρική ενέργεια. Κάθε μέλος της, δίνει και παίρνει ηλεκτρικό φορτίο, προκειμένου να διατηρεί την εσωτερική του ισορροπία και αυτή μεταξύ των υπόλοιπων μελών. Οι διαφορετικές συμπεριφορές και αντιδράσεις των ανθρώπων που απαρτίζουν κάθε είδους οικογένεια είναι ουσιαστικά μορφές της ενέργειας αυτής. Όπως και τα συναισθήματα, το σώμα, τα πράγματα φέρουν ενέργεια. Σε μια λειτουργική οικογένεια, τα μέλη συζητάνε, γελάνε, διαφωνούν, οπότε μιλάμε για σωστή ροή της ηλεκτρικής ενέργειας, η οποία μεταφέρεται, αντανακλάται και πολλαπλασιάζεται.

Σε περιπτώσεις όμως που συναντώνται μικρά ή και μεγάλα προβλήματα, η ροή της ηλεκτρικής ενέργειας έχει κενά, σταματάει, αντιστρέφεται και στις χειρότερες περιπτώσεις χάνεται. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα ένα-ένα. Σε μια οικογένεια όπου οι γονείς διαπληκτίζονται πολύ έντονα αυτό σημαίνει ότι υπάρχει πρόβλημα στην κατάλληλη μεταφορά των συναισθημάτων ή στην απουσία θετικών. Το παιδί ή τα παιδιά που ζουν μέσα σε αυτήν έρχονται αυτόματα να αναπληρώσουν αυτό το κενό, όχι όμως με έναν τρόπο παραγωγικό ή δημιουργικό. Παραδείγματος χάρη μεταφέρουν αυτήν την λανθασμένη ροή στον εαυτό τους, καταστρέφοντας τον ή την μεταφέρουν έξω από την οικογένεια δηλαδή καυγαδίζουν με τους συμμαθητές. Επομένως είναι απαραίτητο να αποκατασταθεί η ροή της ηλεκτρικής ενέργειας ή να επιτευχθεί μια εσωτερική μάλλον αλλαγή, για να μειωθούν οι αρνητικές συνέπειες.

Στις μονογονεϊκές  οικογένειες η ηλεκτρική ενέργεια που υπολείπεται λόγω της απώλειας (χωρισμός, θάνατος) συμπληρώνεται από τα υπόλοιπα μέλη, κυρίως τα ανήλικα.

Αγάπη

Η αγάπη γεννιέται μέσα στα λόγια και ωριμάζει με τις μικρές και μεγάλες ανθρώπινες πράξεις.  Αγάπη σημαίνει νοιάζομαι όσο πρέπει να μπορώ

Αγάπη σημαίνει θυσιάζω σώμα και ψυχή όχι στους άλλους αλλά για τους άλλους
Αγάπη είναι τολμώ να είμαι αληθινός με τον εαυτό μου
Αγάπη είναι κατανόηση και όχι συμπόνια 
Αγάπη είναι φως στο σκοτάδι
Αγάπη είναι και θάνατος. Των κακών.

Αγάπη και λυτρωτικός πόνος.

Αγάπη δεν είναι δίνω και παίρνω αλλά προσφέρω
Αγάπη δεν είναι χαίρομαι με την χαρά του άλλου, αλλά κάνω την χαρά του πιο πλούσια
Αγάπη δεν είναι λυπάμαι με την λύπη του άλλου αλλά κάνω την λύπη του να φαίνεται μικρή και φτωχή
Αγάπη δεν είναι παθητική προσμονή αλλά μια ανοιχτή αγκαλιά. Όταν έρθει κάποιος, κι αν έρθει.
Αγάπη είναι σεβασμός για την ύπαρξη.

Πολλά μπορούν να ειπωθούν για την αγάπη, αλλά ποτέ αρκετά.

Καλό σας μήνα!

Σχέσεις εξάρτησης

Η επανάληψη της ίδιας πράξης/δράσης ανα τακτά χρονικά διαστήματα, έλλειψη ελέγχου αυτής, του εαυτού ή/και των εξωτερικών καταστάσεων αποτελεί μια σχέση εξάρτησης. Αρκετοί διατηρούν σχέσεις εξάρτησης με ουσίες, αντικείμενα και συνθήκες. Αλκοόλ, φαγητό, τσιγάρο, ναρκωτικά, τζόγος, Διαδίκτυο, εργασία. Κοινό τους σημείο αποτελεί η πολύ προσωρινή απόλαυση που ικανοποιεί τον ψυχικό και σωματικό πόνο και την ανθρώπινη περιέργεια.
Είχατε σκεφτεί ποτέ γιατί άραγε δεν εθίζονται οι άνθρωποι στον χυμό, στην θάλασσα, στα βιβλία ή στον ύπνο; Όλα τα προηγούμενα γεννούν ένα αίσθημα ευφορίας, ανακούφισης και χαλάρωσης για την πλειοψηφία των ανθρώπων και δεν επισκιάζουν την επιβίωση τους. Από την άλλη, είναι φανερό ότι οι εξαρτήσεις απειλούν την ζωή των ανθρώπων (σωματική ακεραιότητα, φυσική κατάσταση, υλική υπόσταση) και παρόλο που οι νοσούντες έχουν συνείδηση της βλάβης που προκαλείται, αυτοί επιθυμούν να φτάσουν στα άκρα και να ξεπεράσουν τα όρια.

Το φύλο, ο χαρακτήρας και τα βιώματα του εξαρτημένου ανθρώπου σχεδόν προδικάζουν την σχέση εξάρτησης. Οι άντρες εθίζονται περισσότερο στον τζόγο γιατί εξωτερικεύουν αυτήν την αίσθηση ανάγκης ελέγχου, εξουσίας και αναγνώρισης. Ο τζόγος τους προσφέρει μια αυτοεικόνα κυριαρχίας έναντι άλλων αδύναμων αρσενικών. Η γυναίκα όταν πίνει ή όταν τρώει για να λυτρώσει τον εαυτό της, καταπνίγει τις ενοχές της, την απόρριψη και κάθε άλλου είδους προβλήματα που σχετίζονται με την σεξουαλική της ταυτότητα.  Οι αδύναμοι ή εσωστρεφείς άνθρωποι στρέφονται κυρίως σε σχέσεις εξάρτησης, όπως τα ναρκωτικά ή το Διαδίκτυο.

2

Ο αριθμός δύο (2) είναι απόλυτα συνυφασμένος με την ανθρώπινη υπόσταση και όλες τις συνιστώσες της. Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή. Χρειάζονται δυο άνθρωποι, στην βιολογική κλίμακα τουλάχιστον, για να φέρουν στον κόσμο μια καινούργια ζωή.  Το σώμα μας αποτελείται από δυο πόδια, δυο χέρια, δυο μάτια και δυο αυτιά. Η μύτη αν και είναι μοναδική ως όργανο, αποτελείται από δυο ρουθούνια, το στόμα μας διχοτομείται στο άνω και κάτω χείλος. Αν περάσουμε τώρα στην εσωτερική διάσταση του σώματος, ένας (φυσιολογικός) άνθρωπος γεννιέται με δυο πνεύμονες, δυο νεφρά και δυο ημισφαίρια- αριστερό και δεξί. Πολλές από τις λειτουργίες του ανθρώπινου σώματος λοιπόν στηρίζονται σε ένα "διπλό σύστημα" αν μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε έτσι και κάποια όργανα δεν μπορούν να λειτουργήσουν αυτόνομα ενώ άλλα λειτουργούν ανεξάρτητα το ένα από το άλλο. Ο αριθμός δυο (2) για το ανθρώπινο σώμα είναι θέμα επιβίωσης.

Η δυαδικότητα είναι η βάση για την πνευματική και ψυχοσυναισθηματική εξέλιξη του ανθρώπου και διαμορφώνει υγιείς και λειτουργικές  προσωπικές και διαπροσωπικές σχέσεις. Είναι η αρχή για την δημιουργία μιας ομάδας που περιλαμβάνει τουλάχιστον δυο μέλη. Όσον αφορά τις διαπροσωπικές σχέσεις, η δυαδικότητα (δηλαδή η παρουσία δυο ατόμων σε αλληλεπίδραση) είναι απαραίτητη για το αίσθημα της ολοκλήρωσης και εξυπηρετεί κάποιους σκοπούς. Σχετίζεται με την ανάγκη μοιράσματος συναισθημάτων, σκέψεων, αναγκών, καταστάσεων. Αν το μοίρασμα χανόταν σε περισσότερα από δυο μέλη τότε δεν θα υπήρχε οικονομία χρόνου και πραγματική ποιότητα στην σχέση. Θα ήταν επιφανειακές οι κοινές εμπειρίες αφού η ενέργεια θα μοιραζόταν σε περισσότερα από δυο μέλη. Ο αριθμός 2 συμβολίζει ταυτόχρονα την ενότητα και την αυτονομία στην προσωπική αυτή σχέση. Ένα και ένα κάνουν δυο. Δηλαδή δυο ξεχωριστές και διαφορετικές μονάδες δημιουργούν ένα ζευγάρι, την ενότητα και την ταύτιση. Το "διπλό σύστημα" λειτουργίας διαφαίνεται και από το συναισθηματικό και πνευματικό επίπεδο του ανθρώπου. Λέμε ας πούμε "σ' αγαπώ ή δεν σ' αγαπώ". Δεν υπάρχει μια medium κατάσταση όπως μπορεί να ψηθεί ένα μπιφτέκι. Στην άλλη περίπτωση λέμε ψέματα, δεν τολμάμε να αποδεχτούμε την αλήθεια ή έχουμε φύγει από την δυαδικότητα και έχουμε περάσει σε μια άλλη. Χωρίζω ή δεν χωρίζω, ποθώ ή δεν ποθώ. Είναι δυο οι επιλογές στις περισσότερες περιπτώσεις, εμείς δημιουργούμε τις εναλλακτικές λύσεις, περισσότερο σαν μια αίσθηση ανάγκης.

Η δυαδικότητα, όμως, συντροφεύει τον άνθρωπο και στις πιο κοινωνικές του φάσεις. Όταν δυο άνθρωποι συναντιούνται, γνωρίζουν ο ένας τον άλλον και θέτουν ένα κοινό στόχο, τότε γρήγορα θα δημιουργηθούν πολλές μικρές δυαδικές σχέσεις, άμεσα αλληλοεξαρτώμενες. Και οι 2 θα φέρουν τους τέσσερις και οι τέσσερις τους οχτώ και θα πολλαπλασιάζεται αυτός ο αριθμός για να φτάσει στην πιο κοινωνική του μορφή. Η δημιουργία του κοινωνικού δικτύου και των διαπροσωπικών σχέσεων γεννιέται πολύ πιο γρήγορα από την δυαδική σχέση παρά από μια μονάδα και ίσως έτσι δημιουργούνται και πιο σταθερές στην βάση τους κοινωνικές σχέσεις.

2, λοιπόν.

Η αλληγορία του εαυτού

Κάποτε και κάπου ζούσε μια κοπέλα. Μια κοπέλα, που δεν ήταν πριγκίπισσα, ούτε φτωχή δίχως στον ήλιο μοίρα. Ζούσε με τους γονείς της σε ένα μικρό σπίτι και τους βοηθούσε πολύ με τις καθημερινές δουλειές. Όταν τελείωνε με τις υποχρεώσεις της, καθόταν στο παράθυρο και βυθίζονταν στις σκέψεις της. Η αλήθεια ήταν πως σκεφτόταν πολύ, για να βρει την αλήθεια.

Μια μέρα, περνούσε από το χωριό ένα παλικάρι, όμορφο πολύ. Σαν είδε την κοπέλα μας στο παραθύρι νόμιζε ότι την ερωτεύτηκε. Πλησίασε το σπίτι, χτύπησε την πόρτα και ζήτησε από τους γονείς της να την γνωρίσει.  Να μην τα πολυλογούμε, ζήτησε να την πάρει μαζί του, στον τόπο τον δικό του. Οι γονείς σαν είδαν να ζωγραφίζεται στο πρόσωπο της κόρης τους η χαρά, δεν είχαν λόγο να αρνηθούν. Και μια και δυο έφυγαν. Όταν, όμως, έφτασαν το παλικάρι κλείδωσε την κοπέλα μέσα στο σπίτι και έφυγε. Γύρισε μόνο την νύχτα στο σπίτι του, για να πέσει να κοιμηθεί. Αυτό γινόταν όλες τις ημέρες και  η κακομοίρα η κοπέλα έκλαιγε όλη μέρα κι όλη νύχτα. Την ρωτούσε μόνο αν είχε ετοιμάσει φαγητό ή αν έπλυνε τα ρούχα του. Η κοπέλα ήθελε να φύγει, αλλά φοβόταν να του το πει. Η δυστυχία τελικά νίκησε τον φόβο της και τότε ήταν που άρπαξε μια φουρκέτα από τα μαλλιά της και κατάφερε να ξεκλειδώσει την πόρτα του σπιτιού. Έτρεξε πολύ, δίχως όμως να κοιτάξει ποτέ πίσω της. Οι γονείς της, έκπληκτοι άνοιξαν την πόρτα. Δεν είπαν τίποτα, γιατί την είδαν χαρούμενη και όπως κάθε γονιός θέλει το παιδί του να είναι ευτυχισμένο.

Μια άλλη μέρα έφτασε στο χωριό ένας άντρας, πολύ γεροδεμένος. Είδε την κοπέλα και ήθελε να την κάνει δική του. Χτύπησε την πόρτα με δύναμη και όταν του άνοιξαν οι γονείς της κοπέλας, ζήτησε να πάρει την κοπέλα μαζί του, στο τόπο του. Οι γονείς σαστισμένοι, κοίταξαν την κοπέλα. Εκείνη σκέφτηκε ότι αφού ο άντρας αυτός έχει δύναμη θα την προστατεύει και μαζί του θα είναι ασφαλής. Οι γονείς σαν είδαν να ζωγραφίζεται στο πρόσωπο της κοπέλας η χαρά, δεν είχαν λόγο να αρνηθούν. Και μια και δυο έφυγαν. Μόλις όμως πάτησαν το πόδι τους στο σπίτι του άντρα, εκείνος την έβαλε να φυλάει τα πρόβατα και τα κατσίκια του νυχθημερόν.