Με μια βαλίτσα, σε δεύτερο ενικό

Με μια βαλίτσα και δυο χέρια.

Α! φυσικά και μια καρδιά.

Μια βαλίτσα που χωράει ό,τι εσύ της δώσεις.

Τα λίγα που είναι αρκετά και τα πολλά που δεν σου φτάνουν.

Εσύ κρατάς και την βαλίτσα και τον εαυτό σου, εσύ αποφασίζεις.

Τα πετάς μέσα δίχως να νοιάζεσαι πολύ ή τα τακτοποιείς στοργικά.

ό,τι έμαθες κι εσύ.

είναι τα καλά σου ή τα καθημερινά σου; μήπως δεν έχει διαζευκτικό και είναι ένα χαριτωμένο μπουρδούκλωμα;

Αλήθεια αν έμενες με μια βαλίτσα στα χέρια τι θα ήθελες να έχει μέσα; Ένα κενό να (σε) γεμίσει ή τα πράγματα, οι ιστορίες και τα όνειρα που έφτιαξες μέχρι τώρα;

Είδες μια βαλίτσα πόσα ερωτήματα γεννά;

Αν έχει ρόδες, θα σε πάει μακριά. 

αν την σέρνεις, θα σε σύρει μέχρι εκεί που θέλει αυτή.

Βαλίτσες πεταμένες, ρημαγμένες, των χωρισμών, επιστροφών, διωγμών και καταστροφών,

βαλίτσες των αλλαγών, επαν(ενώσεων) και σμίξιμο ζωών.

Βαλίτσα καινούργια ή δανεική.

 

της ανάγκης και της προσμονής,

της επιθεώρησης και του δράματος,

της άφιξης και της αναχώρησης.

Η δική σου, η δική μας, η δική τους, των γενεών.

Και μαζί και χώρια

Και μαζί και χώρια

Ο δρόμος μια μας χωρίζει και δέκα μας ενώνει.

Κάθε φορά, άλλη φορά. Μα πάντα Εσύ, δίπλα μου. Εκεί. Εδώ. Στο παρόν. Στο μέλλον. Στο άπειρο.

Και μαζί και χώρια

σε αγκαλιές, που όσο περνάει ο χρόνος βαθαίνουν για να χωράνε την αγάπη μας.

Στις θάλασσες που θα μας ταξιδέψουν και μοιάζουν σαν τρυφερό χάδι κάτι καλοκαιρινά δειλινά.

Και μαζί και χώρια 

σε μπουμπουνητά, ανέμους και καταιγίδες. Στα πρωτοβρόχια, στα γέλια και στα φιλιά.

Στις αλήθειες. Στα λόγια που μαζί σου είναι τα πιο αληθινά. Που τολμώ να πω.

Και μαζί και χώρια

στην υπερηφάνεια και τον βράχο που λαξεύουμε όταν κουραζόμαστε από την προσμονή. 

Και μαζί και χώρια

Στα καλά που θα έρθουν και σε αυτά που θα μας λείψουν.

Στην δύναμη μας να μπορούμε να αντέχουμε. Να μετράμε τις μέρες και να αναμετριόμαστε.

Στις αναμνήσεις μας και σε όλες τις εικόνες που θα συναντήσουμε μέσα από τα παράθυρα τρένων και αεροπλάνων.

Και μαζί και χώρια 

στις αγκαλιές της άφιξης και της αναχώρησης.

Στις 13.

Στην θάλασσα που μας ένωσε

Στις πόλεις που μας ζουν

Στα ταξίδια μας με τα χέρια ενωμένα και τις καρδιές σαν ένα.

Στην Αγάπη.

Στα πράγματα που αλλάζουν.

Σε σένα και στο καλό που φέρνεις. Δεν θα το αφήσω, Υπόσχεση.

13/6/22, Α., φωτογραφία από προσωπικό αρχείο

Το τσίμπημα

Στον δρόμο για τον Νέο Κόσμο. Συλλογή: Βήμα Μετέωρο, Αύγουστος 22

Το τσίμπημα μήτε της μέλισσας είναι μήτε του κουνουπιού,

μήτε της μάγισσας, μήτε του πονηρού.

Το τσίμπημα αυτό είναι λυτρωτικό, σε επαναφέρει στη ζωή

αυτό που εσύ μαγνήτισες και ξεπρόβαλε στην χαραυγή.

Είναι το τσίμπημα της διερώτησης και του αναστοχασμού

μωρέ πως βρέθηκα εδώ εγώ, ερχόμενη απ' αλλού;

Αυτό το τσίμπημα δεν έχει δηλητήριο, ούτε πόνο.

Στα παραμύθια ήταν τα τσιμπήματα συνήθεια,

μα εδώ η ζωή επιτάσσει τα τσιμπήματα να φτάσει. 

Είναι το τσίμπημα της έκπληξης και της χαράς, μα που μαζί του παίρνει και την ανεμελιά.

Κινεί γη και ουρανούς και έτσι ο άνθρωπος γνωρίζει τους πιο τρελούς!

Ελα όμως που αν δεν τους γνωρίσεις, δεν θα επιθυμήσεις και πάντα σκοτεινιασμένος θα είσαι.

Η ζωή θέλει τσιμπήματα, στο δρόμο της διαβήματα.

Τσίμπημα και όνειρα, μεταμόρφωσαν τους κακούς σε  όρνεα. Αιώνια να ψάχνουν, αιώνια να σιωπούν.

Να μην φοβάσαι, αλλά να κλαις,

να μην κοιμάσαι αλλά να "καις".

Να μην σκορπάς αλλά να ακουμπάς

σε ώμους που λυγίζουν και σε τσιμπήματα που "λιμνάζουν".

Τσίμπα τον έναν, τσίμπα τον άλλον, θα ξετυλιχτεί το κουβάρι και θα πεταχτεί το φτυάρι.

Τα χέρια θα μακραίνουν, για να πιαστούν από τις πόρτες κι επιτέλους να ανασάνουν!

Τσίμπημα του φτερού κι όχι του φιδιού.

Τσίμπημα της φλογέρας κι όχι της Ύδρας της λερναίας.

Διάλεξε τσίμπημα, διάλεξε ζωή.

Η απογραφή

Κι όταν στο τέλος κάνεις την απογραφή, να σκέφτεσαι ότι μόλις τώρα ξεκινάς.  Να αποτυπώνεις την ζωή και την αρχή. Όπως ένα μωρό που κάνει τα πρώτα του βήματα και το βλέμμα του είναι  στραμμένο στην μητέρα, με έναν ζωντανό φόβο.

Σε κάθε απογραφή μοιάζει οι στόχοι μας να έγιναν τελικά προϋποθέσεις και οι άνθρωποι τα θεμέλια. Η αγάπη, η καλοσύνη, η αλληλεγγύη και το δικαίωμα, ήταν τα εφόδια μας. Και ότι άλλο πήραμε ως πλανόδιοι από τα μονοπάτια που διασχίσαμε.

Η απογραφή εκτελείται χέρι με χέρι, είναι ιερή. Μεταγγίζεται από γενιά σε γενιά. Δεν παραδίδεται  αλλά μετονομάζεται.

Τα δάχτυλα του δεξιού χεριού μετρούν αυτούς που χάθηκαν και τα δάχτυλα του αριστερού αριθμούν τους χτύπους της καρδιάς. Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις από αριθμητική, μόνο να βλέπεις μέσα από τους άλλους. 

Μικρός συνειρμός

Εμείς οι άνθρωποι έχουμε αυτήν την ευχή να δυναμώνουμε ότι δημιουργούμε. Να (ξανα) φτιάχνουμε πάνω στα χαλάσματα της ψυχής και του κόσμου ολάκερου. 

Καταγράψτε το! Να ξορκίζουμε το κακό.

Ζωγραφίστε το να πάρει χρώμα η ζωή! 

Ποιήστε το να το διαβάζουμε φωναχτά , να τρομάζουν οι καχύποπτοι αυτού του κόσμου και να φύγουν.

Μικρός συνειρμός2

Λένε πως αν χαθεί το φεγγάρι, τα άστρα δεν θα φαίνονται πια. Λέω ότι αν χαθούν οι σχέσεις δεν θα αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας, δεν θα έχουμε ανθρώπους να κοιτάμε μαζί τα άστρα.

Ατομική απογραφή ονείρων, συλλογική περιγραφή συμβόλων.  Συλλογικά αποτυπώματα. 

Απογραφή ως μια επιγραφή του μέλλοντος.

Από την συλλογή: "Νέος Κόσμος"- Βήμα Μετέωρο

Παράθυρο στην Βαρσοβία, 2022

Ο έρωτας είναι παρ(ώ/ό)ν

Αθήνα, Απρίλιος 2022. "Γειτονιές Αθήνας", προσωπικό αρχείο

Ο έρωτας είναι παρ(ώ/ό)ν, αισθητή η παρουσία του, χωρίς εξαιρέσεις και κανόνες.  Του ανοίγονται δρόμοι, αυλές, σπίτια, καρδιές.  Δεν παίρνει χώρο, απλά θρονιάζεται. 

Δεν γνωρίζει χρόνους, μνημονεύεται στα μάτια, στα χείλη και στα σώματα.

Τρέφεται με φιλιά, αλμυρά δάκρυα και μεγάλες αγκαλιές. Με σώματα που διψούν το ένα για το άλλο-  από τις μυρωδιές τους αναγνωρίζονται οι ερωτευμένοι σαν πεινασμένοι από καιρό. Πεινασμένοι για ζωή και παρόν ή αλλιώς έρωτα.

Ο έρωτας υπερβαίνει τον ίδιο του τον εαυτό, έτσι μόνο υπάρχει. Είναι πολυσχιδής γιατί εκτείνεται από σωμα σε σώμα, από συνθήκη σε συνθήκη. Δεν γνωρίζει όρια! Είναι πολυπράγμων, γιατί πάντα βρίσκει τρόπους να τρυπώνει στα πιο σκοτεινά και δύσβατα τοπία και να κάνει ακόμα και τους πιο καχύποπτους ή φοβισμένους να ενδίδουν.

Έχει τη δική του λογική, αδιαφανή και κακομαθημένη. 

Η λήθη είναι πάντα δίπλα του γιατί στο πέρασμα του, οι άνθρωποι χωρίς τον έρωτα (τους) θέλουν να ξεχνούν. Να αφήσουν πίσω τους τον πόνο που γέννησε ο ανολκλήρωτος έρωτας. 

Ο έρωτας μας θυμίζει το τώρα και το φθαρτό. 

Μας διδάσκει, μας διαφωτίζει. Έχει μέσα του το φώς και τη φωτιά, που οι άνρθωποι διακαώς προσπαθούν να διατηρήσουν άσβεστα.

Ο έρωτας δεν ανήκει στο μέλλον, αλλά στο παρελθόν. Γιατί εκεί φωλιάζει, μέσα σε τραύματα ατομικά, διαχρονικά και διαγενεακά.

Και πάλι ξανα γεννιέται και έρχεται και φεύγει και γελάει και χαρίζει και...και....και

Όλα αυτά στο παρόν.

Οι αυτόχθονες

Είπαν οι αυτόχθονες ότι θα ζήσουν για πάντα εδώ. Στην δική τους γη.

Ένιωσαν ότι η αγάπη θα τους κρατήσει ενωμένους και δυνατούς. Έδωσαν όρκους ζωής σαν ένα ερωτευμένο ζευγάρι που ζει στην αιωνιότητα.

Δεν σκέφτηκαν (σχεδόν) ποτέ να φύγουν.

Οι πρόγονοι τους τους άφησαν βαριά κληρονομιά, αξίες, γέλια, τραγούδια, όνειρα, ανοιχτά τραύματα και ελπίδες.

Έτσι γεννήθηκε η ενστάλλαξη ελπίδας, στο μέρος όπου ακούστηκε το πρώτο τους κλάμα και θα ξεφύγει η τελευταία τους πνοή. 

Πολλές φορές όμως ο κόσμος γυρίζει ανάποδα.

Οι αυτόχθονες πρέπει να αρπάξουν ότι έχουν και να φύγουν. Χωρίς να κοιτάξουν πίσω τους γιατί δεν θα το αντέξουν. Ούτε παρελθόν, ούτε μέλλον να κουβαλήσουν.

Με άδειες βαλίτσες στα χέρια, γυμνό κεφάλι και καρφιά στα πόδια που δεν τους αφήνουν να φύγουν.

Εσύ άνθρωπε το ένιωσες ποτέ; Τον πόνο των άλλων τον συγκράτησες; έμαθες κάτι για αυτό ή κλαίς πίσω από τις κουρτίνες; Κοίταξες να βρεις τους δυνατούς λυσσαλέους που τρέφονται από διωγμένους αυτόχθονες; 

Μίλησες κατάματα ή κοιμήθηκες με τα μάτια ανοιχτά, αναπολώντας τις δικές σου όμορφες στιγμές;

Ξέρεις η αυτοχθονία είναι μια ιδιότητα που μπορεί να αλλάξει, από μέρα σε νύχτα και από φεγγάρι σε ήλιο. Χωρίς το δικαίωμα σου.

Σήκω λοιπόν και σκέψου, δράσε, νιώσε!  Άπλωσε τα χέρια σου στους άλλους πριν να είναι αργά. 

Συμπονάτε για να μην πονάτε. Σκέψου και άκουσε τι γίνεται πέρα από αυτό που βλέπουν τα μάτια, δες με την ψυχή.  Αυτόχθονες είμαστε όλοι και θέλουμε να έχουμε το δικαίωμα να φύγουμε ή να μείνουμε. 

Νέος Κόσμος, Βήμα τρίτο

Παλατάκι, Θεσσαλονίκη/ Μάρτιος 2022- Φωτογραφία από προσωπικό αρχείο