Εγώ και ο σκύλος μου, ο σκύλος μου και εγώ: Μια ισότιμη σχέση συμβίωσης και συμφιλίωσης με τα ζώα

Η συμβίωση με έναν σκύλο δεν είναι ακόμα μια επένδυση στον κόσμο των υλικών αγαθών. Είναι μια σχέση, με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, που χτίζεται με υπομονή και σε βάθος χρόνου μέσα από κοινές εμπειρίες, βιώματα και συναισθήματα.

Για αυτόν ακριβώς τον λόγο η επιλογή ενός σκύλου είναι σημαντικό να συνδέεται με την προσωπικότητα του καθενός, ώστε η «συγκατοίκηση» να είναι υγιής και με όσο το δυνατόν λιγότερα προβλήματα.

Η συμβίωση με έναν σκύλο (ή και περισσότερα ζώα!) έχει πολλές θετικές πλευρές που αφορούν την ψυχική, νοητική και σωματική κατάσταση του ανθρώπου όπως:

Ο σκύλος είναι ένας πάρα πολύ καλός ακροατής και μπορεί να αφουγκραστεί τα συναισθήματα μας. Μάλιστα, αυτό που συμβαίνει είναι ό,τι έχει την τρομερή ικανότητα να συναισθάνεται, να συμπονάει και να χαίρεται με την χαρά μας. 

Αυξάνει την ένταση των θετικών μας συναισθημάτων, όπως την ευγνωμοσύνη, την ευτυχία, την ανακούφιση, την αποδοχή και την αισιοδοξία.

Το "κακό" ως κοινωνική επιλογή

Όταν ήμουν μικρό παιδί με τρόμαζαν οι ιστορίες με κακούς και μπαμπούλες. Τώρα πια δεν με ενοχλούν διόλου αυτές οι τρομακτικές αφηγήσεις αλλά με θορυβούν τα μικρά και μεγάλα κακά που κάνουν οι άνθρωποι εναντίον του εαυτού τους, των άλλων και του περιβάλλοντος -φυσικό και κοινωνικό.
Τι μπορούμε, όμως, να ορίσουμε ως κακό; Ως κακό-και χρησιμοποιώ συμβολικά τη συγκεκριμένη λέξη- ορίζω "μια σκέψη, δράση ή συναίσθημα που μπλοκάρει την πλήρη λειτουργία του ανθρώπου και παρεμποδίζει την ολιστική του ανάπτυξη (σωματική, ψυχική, πνευματική, κοινωνική). Με άλλα λόγια, κάθε μορφή κακού-όπως η ζήλια, ο θυμός, το μίσος και η μισαλλοδοξία, ο ρατσισμός, η κοροϊδία, το ξύλο, ο φόνος- αναφέρεται στην ύστερη προσπαθεια του ατόμου να προσαρμοστεί σε αυτά που συμβαίνουν γύρω του αλλά με έναν τρόπο περισσότερο καθηλωτικό και σίγουρα τραυματικό. Ένας άνθρωπος ή μια ομάδα ανθρώπων γίνεται φορέας όλων αυτών που εμείς εξοστρακίζουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας, δηλαδή των κακών, χωρίς βέβαια να αναγνωρίζουμε και τη δική μας συμβολή. Ως αποτέλεσμα της συμβίωσης και της αλληλεπιδρασης. Τα πράγματα επομένως δεν μπορεί να είναι μονόδρομα, εξίσου και η φύση του κακού.
Δεν μιλώ, φυσικά, για την αέναη μάχη του καλού ή του κακού,

Ο Σύγχρονος Εαυτός στο πραγματικό και διαδικτυακό Περιβάλλον

Ο σύγχρονος άνθρωπος ζει, σκέφτεται, εργάζεται και σχετίζεται σε δυο παράλληλους αλλά και διαφορετικούς κόσμους, τον πραγματικό και τον εικονικό. Ο πρώτος προέρχεται αβίαστα από το βιολογικό κομμάτι της ύπαρξης του ατόμου, ενώ ο δεύτερος πλαισιώνεται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και το ευρύτερο διαδικτυακό περιβάλλον. Εφόσον ο "εικονικός" εαυτός διαφοροποιείται συνειδητά από τον πραγματικό, o χρήστης έχει αίσθηση του ελέγχου και αυτοπροσδιορίζεται μέσα από τα ποικίλα ερεθίσματα, συνθήκες και τις σχέσεις με τα άλλα άτομα στην ζωή του. Σε αυτήν την περίπτωση το αίσθημα της ευτυχίας δεν διαμορφώνεται κάτω από συγκριτικά πλαίσια (Osho), δηλαδή με μια φράση "εάν οι άλλοι είναι δυστυχισμένοι τότε εγώ είμαι περισσότερο ευτυχισμένος γιατί νιώθω ανώτερος από αυτούς, την συγκεκριμένη χρονική στιγμή". Η σύγκριση ούτως ή άλλως συμβαίνει στον πραγματικό κόσμο,αλλά ενισχύεται μέσα στο διαδικτυακό περιβάλλον και ειδικότερα εκεί που η εικονική ανθρώπινη παρουσία είναι πιο εμφανής (facebook, twitter, instagram), λόγω της ανάρτησης φωτογραφιών και της κοινοποίησης των δραστηριοτήτων από την καθημερινότητα. Για τα άτομα που το εικονικό περιβάλλον επιδρά στο πραγματικό έχουν την τάση να αξιολογούν αρνητικά τον εαυτό τους και την ποιότητα ζωής τους (κοινωνική, ερωτική) ενώ εκτιμούν ότι οι άλλοι είναι πιο ικανοποιημένοι και ευτυχισμένοι, άρα ανώτεροι από αυτούς.

Ο έρωτας μέσα στην εξάρτηση

Η εξάρτηση (ναρκωτικές ουσίες, αλκόολ, τυχερά παιχνίδια) γεννά δυσκολίες στο άτομο, σε φυσιολογικό, κοινωνικό, γνωστικό και συναισθηματικό επίπεδο, τα οποία βρίσκονται σε συνεχή αλληλεπίδραση.

Το άτομο κινείται γύρω από τον άξονα της ίδιας της εξάρτησης και του φαύλου κύκλου των αιτιών και της αδυναμίας ανέρευσης διεξόδου, ενώ παράλληλα γίνεται περισσότερο εσωστρεφής, ως αποτέλεσμα του φόβου και της μαθημένης αβοηθησίας.

Οι διαπροσωπικές σχέσεις του εξαρτημένου ατόμου κρίνονται δυσλειτουργικές γιατί το ίδιο το άτομο δεν είναι σε θέση να τις διαχειριστεί και να αφεθεί ως ένας πραγματικός και πλήρης εαυτός.

Αδυνατεί να αναγνωρίσει τα συναισθήματα του ή τα αγνοεί ενώ αδιαφορεί για τις διαπροσωπικές αξίες, τις αρχές και τους κανόνες που διέπουν τις ανθρώπινες σχέσεις.

Αυτό συμβαίνει γιατί οι ανάγκες και οι επιθυμίες του καθοδηγούνται από την ίδια την εξάρτηση και τις συνέπειες της και όχι από την αυθεντική ύπαρξη. Σε μια αντίθετη περίπτωση, τα άτομα που σχετίζονται με ένα υγιές τρόπο, έχουν οριοθετήσει τους εαυτούς τους, σέβονται και εκτιμούν ο ένας τον άλλον και έχουν μια ανοιχτή επικοινωνία. Η ένταση και ο θυμός δεν βιώνονται ως απειλητικά μηνύματα για την ύπαρξη τους αλλά ως μέρος των σχέσεων υπο διαπραγμάτευση.

Το γυναικείο σώμα και η σεξουαλικότητα

Στρέφομαστε εναντίον σε φαινόμενα που καταπατούν τα δικαιώματα της γυναίκας στις αναπτυσσόμενες χώρες και μας προκαλεί θυμό η βίαιη αφαίρεση της σεξουαλικότητας τους, όπως οι ομαδικοί βιασμοί, η κλειτοριδεκτομή, ο γάμος χωρίς κοινή συναίνεση, η σωματική κακοποίηση, η απαγόρευση προγαμιαίων σχέσεων κ.ά.
Ωστόσο και στις ανεπτυγμένες χώρες η γυναικεία σεξουαλικότητα φιλτράρεται και περιορίζεται μέσα από στεγανά και αξιώσεις, τα οποία η κοινωνία, το περιβάλλον και οι ίδιες οι γυναίκες θέτουν απόλυτα. Το σώμα, αν και αποτελεί την έκφραση της σεξουαλικότητας του ανθρώπου δεν τυγχάνει συνήθωςσεβασμού. Τα περιοδικά, τα ΜΜΕ, το διαδίκτυο και οι ειδικοί, πολύ συχνά φάσκουν και αντιφάσκουν, μη αποδεχόμενοι το διαφορετικό και τη σωματική πολυμορφία. Με άλλα λόγια προτρέπουν τον αποδέκτη και κυρίως τη γυναίκα να μην υποτάσσεται στις κοινωνικές επιταγές αλλά από την άλλη υποδεικνύουν την κανονικότητα (ροφήματα, τρόφιμα,σχέσεις, "συνταγές"). Κατά κύριο λόγο στρέφονται γύρω από την  ιδέα "πως πρέπει να είναι το σώμα και τι μπορώ να επιτύχω με αυτό", παρά αναδύοντας τη σημασία του, ως προέκταση του εαυτού.

Η απραξία μεταξύ αγνωσίας και γνώσης

Ζούμε σε μια εποχή όπου ο άνθρωπος πρέπει να πράττει, να μπορεί, να μαθαίνει παρά να είναι, να ορίζει τον εαυτό του και την θέση του στον κόσμο. Είναι περιτρυγιρισμένος από αξιώσεις, δυνάμεις, αδυναμίες και ταυτίσεις και απουσία της μοναδικότητας. Όταν αναζητούμε την αλήθεια, προτιμούμε να χαθούμε στο πλήθος, παρά να κοπιάσουμε για να την βρούμε. 
Παρά την ένθερμη υποστήριξης της ενότητας και της συλλογικότητας, το κάθε άτομο βιώνει και την απόλυτη μοναξιά. Μια μοναξιά που δεν αναφέρεται στην απομόνωση του από τον κόσμό αλλά από την ανάγκη του να υπάρξει, να προσδώσει δικά του χαρακτηριστικά και στοιχεία σε αυτό που είναι. Στο κενό μεταξύ αγνωσίας και γνώσης βρίσκεται η απραξία. Η απραξία δεν ορίζεται ως η τεμπελιά, βαρεμάρα, το βόλεμα σε μια τυχαία κατάσταση αλλά είναι στάση. Το άτομο νιώθει παγιδευμένο και ταυτόχρονα εξουθενωμένο. Είναι εξουθενωμένο από τον συνεχή αγώνα να ταιριάξει σε θεωρίες, κατηγοριοποιήσεις και σενάρια. Και έτσι βρίσκεται παγιδευμένο οχι επειδή δεν ταιριάζει αλλά επειδή δεν κατακτά την ελευθερία που του ανήκει, την αίσθηση της προσωπικής ευθύνης. Όλα μοιάζουν να κινούνται από ένα αόρατο νήμα. Ο Viktor Frankl λέει "Το άτομο χωρίς νόημα είναι σαν ορειβάτης που μπαίνει σε πυκνή ομίχλη και επειδή δεν μπορεί να διακρίνει τον στόχο του, διατρέχει τον κίνδυνο να υποκύψει στην πλήρη κόπωση" (1986). Για μένα το νόημα που αναφέρει ο Frankl, είναι η αξιοποίηση της γνώσης από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο, το οποίο είναι το μόνο ον που γυρεύει την αλήθεια.
Η απραξία αποτελεί μια κραυγή αγωνίας σε έναν κόσμο που ορίζει τα υλικά μέσα, την κοινωνική αναγνώριση και τις σχέσεις ανταλλαγής ως τον μόνο τρόπο ύπαρξης. Η απραξία έρχεται ως άρνηση στο κανονιστικό αυτό πλαίσιο.

Το άτομο δεν βρίσκει,πλέον, ικανοποίηση από την προσαρμογή και τον συγχρονισμό του με τον κόσμο. Η "αρμονική συνύπραξη" δεν μοιάζει να είναι αρκετή για να καταστήσει σαφές το λόγο ύπαρξης του. Η αρμονία ορίζει τον τρόπο που ζούμε (οικονομική κατάσταση, εργασία, οικογένεια, δραστηριότητες) σε σχέση με το πλαίσιο και τις συνήθειες. Έτσι η συνήθεια αποκτά αυθαίρετα καθολική διάσταση και μας παρουσιάζεται ως η μόνη πραγματική αλήθεια. Να ζεις σημαίνει να είσαι επιτυχημένος επαγγελματικά, να είσαι πάντα καλός φίλος, να μην ζηλεύεις, να είσαι ανταγωνιστικός, κ.τ.λ.
Το άτομο τότε αρνείται να συσχετιστεί, να παράγει, να σκεφτεί και να νιώσει. Να ερευνήσει και να υπάρξει. Το σώμα και οι κινήσεις τον ακολουθούν σε αυτήν την απραξία, ως βαρίδια που τον καθηλώνουν. Γιατί το σώμα συνοδεύει σε αυτήν την στάση απραξίας.

Το πέρασμα στην γνώση δεν αποτελεί μόνο ένα νοητικό επίτευγμα αλλά  την αντίληψη του εαυτού ως ένα ξεχωριστό και πλήρες ον που έχει επιλέξει την ελευθερία στην ύπαρξη και αναπτύσσει ως έτσι τις σχέσεις του με το φυσικό περιβάλλον και τα άλλα όντα.